صحیفه سجادیه - دعای شماره ۷ - فراز ۲
ذَلَّتْ لِقُدْرَتِكَ الصِّعَابُ، وَ تَسَبَّبَتْ بِلُطْفِكَ الْأَسْبَابُ، وَ جَرَى بِقُدرَتِكَ الْقَضَاءُ، وَ مَضَتْ عَلَى إِرَادَتِكَ الْأَشْيَاءُ.
کارهاى دشوار به قدرت و توانائى تو آسان شده، و به لطف و توفیق (از جانب) تو اسباب (هر کارى) سبب گردیده، و مقدر شده بر اثر قدرت تو جارى و برقرار گشته، و اشیاء بر وفق اراده و خواست تو بکار رفته اند.
صحیفه سجادیه - دعای شماره ۱۳ - فراز ۸
وَ يَا مَنْ لَا تُبَدِّلُ حِكْمَتَهُ الْوَسَائِلُ.
و اى آنکه اسباب و دست آویزها حکمت او (آنچه صلاح دانسته و مقدر فرموده) را تغییر نمى دهد (این فرمایش با آنچه در اخبار رسیده که دعاء و صدقه بلاء را دور مى گرداند منافات ندارد، زیرا حکمت در گرفتار شدن به بلاء مشروط به دعاء نکردن و صدقه ندادن است).
صحیفه سجادیه - دعای شماره ۱۳ - فراز ۱۴
وَ مَنْ تَوَجَّهَ بِحَاجَتِهِ إِلَى أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ أَوْ جَعَلَهُ سَبَبَ نُجْحِهَا دُونَكَ فَقَدْ تَعَرَّضَ لِلْحِرْمَانِ، وَ اسْتَحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَوْتَ الْإِحْسَانِ.
و هر که براى حاجت خود به یکى از آفریدگانت روآورد یا جز تو را سبب برآمدن آن حاجت قرار دهد به نومیدى گرائیده، و سزاوار نیافتن احسان از تو گردیده است.
