• تـازه هـا
  • آموزش قرآن
  • پربازدید

امروز جامعه نیازمند اخلاق قرآنی است/ سوره حجرات،

معاون قرآن و عترت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: امروز

بیشتر...

هندسه تلاوت «حسن دانش» در مرحله مقدماتی بسیار

  

مهدی دغاغله اظهار کرد: هندسه تلاوت «حسن

بیشتر...

بداء در قرآن و حديث

بداء در لغت و اصطلاح

بداء به فتح باء و الفِ كشيده، به

بیشتر...

اعلام منابع برخی رشته‌‌های بخش کتبی چهلمین

منابع رشته‌ تفسیر قرآن کریم در چهلمین دوره مسابقات سراسری

بیشتر...

معرفی کتاب «آموزه‌های قرآنی» به همت مکتب‌القرآن

کتاب «آموزه‌های قرآنی» ویژه کودکان به همت مؤسسه مکتب‌القرآن

بیشتر...

آمار بازدید

-
بازدید امروز
بازدید دیروز
کل بازدیدها
88895
107181
108302387
امروز دوشنبه, 30 فروردين 1400
اوقات شرعی

نيايش ‌در‌ روز عرفه

―    سپاس خدايى ‌را‌ ‌كه‌ پروردگار جهانيانست.
―    خدايا سپاس ترا ‌اى‌ پديد آورنده ‌ى‌ آسمانها ‌و‌ زمين، ‌اى‌ صاحب بزرگى ‌و‌ اعزاز، ‌اى‌ مالك مالكان، ‌و‌ ‌اى‌ معبود ‌هر‌ معبود، ‌و‌ ‌اى‌ آفريننده ‌ى‌ ‌هر‌ مخلوق، ‌و‌ ‌اى‌ ميراث ‌هر‌ چيز. تويى ‌آن‌ خدايى ‌كه‌ چيزى ‌به‌ ‌او‌ نمى ماند، ‌و‌ علم چيزى ‌از‌ ‌او‌ پوشيده نمى ماند، ‌و‌ ‌او‌ ‌به‌ ‌هر‌ چيز محيط ‌و‌ همه چيز ‌را‌ نگهدار است.
―    تويى خدايى ‌كه‌ نيست معبودى ‌جز‌ ‌تو‌ ‌كه‌ يكتاى ‌بى‌ همتاى فرد بيمانندى،
―    و تويى خدايى ‌كه‌ نيست معبودى ‌جز‌ ‌تو‌ ‌كه‌ كريم ‌به‌ منتهاى كرم ‌و‌ عظيم ‌در‌ نهايت عظمت ‌و‌ بزرگ ‌در‌ كمال بزرگى هستى.
―    و تويى خدايى ‌كه‌ نيست معبودى ‌جز‌ ‌تو‌ ‌كه‌ بلندمرتبه ‌و‌ ‌در‌ منتهاى بلندى مقام ‌و‌ شديدالانتقامى.
―    و تويى خدايى ‌كه‌ نيست معبودى ‌جز‌ ‌تو‌ ‌كه‌ بخشنده ‌و‌ مهربان ‌و‌ دانا ‌و‌ ‌بر‌ حقيقت اشياء واقفى.
―    و تويى خدايى ‌كه‌ نيست معبودى ‌جز‌ ‌تو‌ ‌كه‌ شنوا ‌و‌ بينا ‌و‌ قديم ‌و‌ آگاه ‌بر‌ اسرارى  
―    و تويى خداى ‌كه‌ نيست معبودى ‌جز‌ ‌تو‌ ‌كه‌ كريمى، ‌و‌ ‌در‌ كرم ‌از‌ همه افزونى، ‌و‌ دائم ‌و‌ جاويدى.
―    و تويى خدايى ‌كه‌ نيست معبودى ‌جز‌ ‌تو‌ ‌كه‌ پيش ‌از‌ ‌هر‌ چيز آغازى ‌و‌ ‌پس‌ ‌از‌ ‌هر‌ شمار انجامى.
―    و تويى خدايى ‌كه‌ نيست معبودى ‌جز‌ ‌تو‌ ‌كه‌ ‌در‌ اوج بلندى خود نزديك، ‌و‌ ‌در‌ نزديكى خود بلندى.
―    و تويى خدايى ‌كه‌ نيست معبودى ‌جز‌ ‌تو‌ ‌كه‌ صاحب جمال ‌و‌ بزرگى ‌و‌ كبريا ‌و‌ ستايشى.
―    و تويى خدايى ‌كه‌ نيست معبودى ‌جز‌ ‌تو‌ ‌كه‌ همه چيز ‌را‌ بدون اصل ‌و‌ مايه اى، پديد آورده ‌اى‌ ‌و‌ صورتها ‌را‌ بدون اصل ‌و‌ مايه اى، پديد آورده ‌اى‌ ‌و‌ صورتها ‌را‌ بدون انگاره نقش بسته اى، ‌و‌ ساخته ‌ها‌ ‌را‌ بدون اقتباس ساخته اى.
―    تويى ‌كه‌ ‌هر‌ چيز ‌را‌ ‌به‌ مقياس حكمت اندازه گرفته اى، ‌و‌ ‌هر‌ چيز ‌را‌ براى انجام وظيفه ‌اى‌ روبراه كرده اى، ‌و‌ «ماسوا» ‌را‌ سامان بخشيده اى.
―    تويى ‌كه‌ ‌در‌ آفرينشت شريكى ‌تو‌ ‌را‌ كمك نداده، ‌در‌ فرمانرواييت وزيرى برايت وزارت نكرده، ‌و‌ ناظر ‌و‌ نظيرى براى ‌تو‌ نبوده.
―    تويى ‌كه‌ اراده كرده اى، ‌پس‌ اراده ‌ات‌ لازم گشته، ‌و‌ داورى كرده اى، ‌پس‌ داوريت ‌بر‌ آئين عدل بوده، ‌و‌ حكم كرده ‌اى‌ ‌پس‌ حكمت ‌بر‌ اساس انصاف بنياد شده.
―    تويى ‌كه‌ مكانى ‌تو‌ ‌را‌ فرانمى گيرد، ‌و‌ ‌در‌ برابر سلطنتت سلطانى بپانخاسته ‌و‌ برهان ‌و‌ بيانى ‌تو‌ ‌را‌ عاجز نساخته است.
―    تويى ‌كه‌ همه چيز ‌را‌ يكايك ‌به‌ شمار آورده اى، ‌و‌ براى ‌هر‌ چيز مدتى قرار داده اى، ‌و‌ ‌هر‌ چيز ‌را‌ ‌به‌ مقياس حكمت اندازه گرفته اى.
―    تويى ‌كه‌ پرواز شاهباز ‌و‌ ‌هم‌ ‌به‌ اوج ذاتت نرسيده، ‌و‌ دست فهم ‌از‌ دامن كيفيتت كوتاه مانده، ‌و‌ مكانى ندارى ‌كه‌ ‌به‌ چشم ‌ما‌ درك شود.
―    تويى ‌كه‌ پايان ندارى، ‌تا‌ محدود گردى ‌و‌ ‌به‌ چيزى مانند نشده ‌اى‌ ‌تا‌ ‌به‌ قياس تمثيل ‌به‌ ادراك درآى، ‌و‌ فرزندى نياورده ‌اى‌ ‌تا‌ زائيده شده باشى.
―    و توئى ‌كه‌ ضدى ‌با‌ ‌تو‌ نيست ‌تا‌ ‌با‌ ‌تو‌ منازعه كند ‌و‌ همتايى برايت نيست ‌تا‌ ‌بر‌ ‌تو‌ پيروز شود، ‌و‌ كسى ‌در‌ گوهر ‌با‌ ‌تو‌ شريك نيست ‌تا‌ ‌با‌ ‌تو‌ برابرى كند
―    تويى ‌كه‌ آغاز كرده ‌اى‌ ‌و‌ اختراع نموده اى، ‌و‌ ‌از‌ ‌نو‌ پديد آورده اى، ‌و‌ نقش تازه ‌به‌ كار بسته اى، ‌و‌ ساختمان ‌هر‌ ‌چه‌ ‌را‌ ساخته ‌اى‌ محكم نهاده اى.
―    منزهى تو! ‌چه‌ بزرگست شان تو! ‌و‌ ‌چه‌ بلند است ‌در‌ همه ‌جا‌ منزلت تو! ‌و‌ ‌چه‌ آشكار ساخته است ‌حق‌ ‌را‌ فرقان تو!
―    منزهى تو! ‌اى‌ صاحب لطفى ‌كه‌ ‌چه‌ بسيار است لطفت! ‌و‌ ‌اى‌ مهربانى ‌كه‌ بسيار است مهربانيت، ‌و‌ ‌اى‌ حكيمى ‌كه‌ ‌چه‌ بسيار است شناسائيت!
―    منزهى تو! ‌اى‌ پادشاهى ‌كه‌ ‌چه‌ عزيز ‌و‌ نيرومند است سلطنتت! ‌و‌ ‌اى‌ صاحب جودى ‌كه‌ ‌چه‌ عظيم است توانگريت! ‌و‌ ‌اى‌ بلند پايه ‌اى‌ ‌كه‌ ‌چه‌ بلند است پايگاه رفعتت! ‌تو‌ صاحب جمال ‌و‌ بزرگى ‌و‌ كبرياء ‌و‌ ستايشى.
―    منزهى تو! دست خود ‌را‌ ‌به‌ خيرات گشوده اى، ‌و‌ هدايت ‌از‌ جانب ‌تو‌ شناخته شده است ‌پس‌ ‌هر‌ ‌كه‌ ‌تو‌ ‌را‌ براى دين ‌يا‌ دنيا طلب كند ‌تو‌ ‌را‌ خواهد يافت.
―    منزهى تو! ‌هر‌ ‌كه‌ ‌در‌ عالم علمت گذشته ‌در‌ پيشگاهت خضوع كرده، ‌و‌ ‌هر‌ ‌چه‌ زير عرش توست ‌در‌ برابر عظمتت ‌به‌ زانوى خشوع درآمده ‌و‌ همگى آفريدگانت براى ‌تو‌ رشته ‌ى‌ تسليم ‌به‌ گردن نهاده اند.
―    منزهى تو! ‌با‌ هيچ ‌يك‌ ‌از‌ حواس برون ‌و‌ درونى احساس نمى گردى، ‌و‌ ‌با‌ دست سودن ‌و‌ تماس جسم درك نمى شوى، ‌و‌ كسى ‌را‌ نيروى حيله گرى ‌با‌ تو، ‌و‌ دور ساختن تو، ‌و‌ نزاع ‌با‌ تو، ‌و‌ غلبه ‌ى‌ ‌بر‌ تو، ‌و‌ جدال ‌با‌ تو، ‌و‌ فريب دادن تو، ‌و‌ مكر كردن ‌با‌ ‌تو‌ نيست.
―    منزهى تو! راه ‌تو‌ كوبيده ‌و‌ هموار است، ‌و‌ كار ‌و‌ گفتار ‌تو‌ ‌حق‌ ‌و‌ صواب است ‌و‌ زنده ‌ى‌ جاويد ‌و‌ مرجع حاجتها ‌تو‌ ‌اى‌  
―    منزهى تو! گفتارت حكمت، ‌و‌ فرمانت لازم، ‌و‌ اراده ‌ات‌ جازم است.
―    منزهى تو! مشيت ‌را‌ ‌رد‌ كننده ‌اى‌  
―    و، آيات درخشان، ‌و‌ ‌اى‌ نقشبند دستگاه آسمان، ‌و‌ ‌اى‌ آفريننده ‌ى‌ روان انسان.
―    سپاس ‌تو‌ را، سپاسى ‌كه‌ ‌به‌ دوام ‌تو‌ دائم ماند.
―    و سپاس ‌تو‌ را، سپاسى ‌كه‌ ‌به‌ نعمت ‌تو‌ جاويد بپايد.
―    و سپاس ‌تو‌ را، سپاسى ‌كه‌ ‌با‌ كردار ‌و‌ احسانت برابر باشد،
―    و سپاس ‌تو‌ ‌را‌ سپاسى ‌كه‌ ‌بر‌ خشنوديت بيافزايد.
―    و سپاس ‌و‌ شكر ‌تو‌ را، سپاسى ‌كه‌ ‌با‌ سپاس ‌هر‌ سپاسگذارى توام باشد، ‌و‌ شكرى ‌كه‌ شكر ‌هر‌ شاكرى ‌از‌ ‌آن‌ فروماند
―    سپاسى ‌كه‌ سزاوار غير ‌تو‌ نشود
―    سپاسى ‌كه‌ موجب دوام سپاس اول گردد، ‌و‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ دوام سپاس آخر درخواست شود
―    سپاسى ‌كه‌ ‌بر‌ گردش زمانها مضاعف گردد، ‌و‌ ‌به‌ افزايشهاى پياپى فزونى گيرد:
―    سپاسى ‌كه‌ حسابداران ‌از‌ شمردنش فرومانند، ‌و‌ ‌از‌ آنچه نويسندگان ‌در‌ نامه ‌ات‌ نوشته اند افزون شود:
―    سپاسى ‌كه‌ ‌با‌ عرش بزرگت همسنگى كند، ‌و‌ ‌با‌ كرسى بلندپايه ‌ات‌ برابر نمايد:
―    سپاسى ‌كه‌ ثوابش ‌از‌ جانب ‌تو‌ كامل شود، ‌و‌ مزدش همه ‌ى‌ مزدها ‌را‌ فراگيرد
―    سپاسى ‌كه‌ برونش ‌با‌ درون ‌و‌ درونش ‌با‌ صدق نيت موافق باشد
―    سپاسى ‌كه‌ هيچ آفريده بمانند ‌آن‌ ‌تو‌ ‌را‌ سپاس نكرده باشد، ‌و‌ ‌جز‌ ‌تو‌ هيچ ‌كس‌ فضل ‌آن‌ ‌را‌ نشناسد:
―    سپاسى ‌كه‌ ‌هر‌ ‌كس‌ ‌در‌ انجامش كوشش كند ‌از‌ جانب ‌تو‌ يارى شود ‌و‌ ‌هر‌ ‌كه‌ كمانش ‌را‌ بكشد ‌از‌ نيروى ‌تو‌ تاييد گردد.
―    سپاسى ‌كه‌ ‌هر‌ ‌چه‌ سپاس آفريده ‌اى‌ جمع كند، ‌و‌ ‌هر‌ ‌چه‌ ‌را‌ بعد ‌از‌ اين بيافرينى ‌در‌ رشته ‌ى‌ انتظام كشد:
―    سپاسى ‌كه‌ هيچ سپاس ‌از‌ ‌آن‌ ‌به‌ سخن ‌تو‌ نزديكتر ‌و‌ هيچ ‌كس‌ ‌از‌ ‌آن‌ ‌كس‌ ‌كه‌ اينگونه سپاس گويد سپاسگزارتر نباشد.
―    سپاسى ‌كه‌ ‌به‌ كرمت ‌به‌ سبب فراوانيش موجب افزونى نعمتها شود، ‌و‌ ‌تو‌ خود ‌به‌ آيين تفضل ‌آن‌ ‌را‌ پياپى ‌با‌ افزونى پيوسته سازى،
―    سپاسى ‌كه‌ زيبنده ‌ى‌ ذات كريم ‌تو‌ باشد، ‌و‌ ‌با‌ ‌عز‌ جلالت برابريى كند.
―    پروردگارا، ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ محمد- ‌كه‌ برگزيده ‌و‌ پسنديده ‌و‌ گرامى ‌و‌ مقربند- بهترين رحمتهاى خود ‌را‌ بفرست، ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ كاملترين بركاتت، بركت ده، ‌و‌ ‌با‌ كامبخشترين مهربانيهايت درباره ‌اش‌ مهربانى كن.
―    پروردگارا ‌بر‌ محمد ‌و‌ آلش رحمت فرست، چنان رحمت پاكيزه ‌اى‌ ‌كه‌ پاكيزه ‌تر‌ ‌از‌ آن، رحمتى نباشد ‌و‌ رحمت فرست ‌بر‌ او، رحمت فزاينده ‌اى‌ ‌كه‌ فزاينده ‌تر‌ ‌از‌ آن، رحمتى صورت نبندد، ‌و‌ رحمت فرست ‌بر‌ ‌او‌ رحمت خوشنوديى ‌كه‌ رحمتى برتر ‌از‌ ‌آن‌ وجود نداشته باشد.
―    پروردگارا، ‌بر‌ محمد ‌و‌ آلش رحمت فرست، رحمتى ‌كه‌ ‌او‌ ‌را‌ خشنود سازد، ‌و‌ ‌از‌ خشنوديش افزون گردد، ‌و‌ رحمت فرست ‌بر‌ ‌او‌ رحمتى ‌كه‌ ‌تو‌ ‌را‌ خشنود سازد، ‌و‌ ‌بر‌ خشنوديت ‌از‌ ‌او‌ فزونى گيرد، ‌و‌ رحمت فرست ‌بر‌ ‌او‌ رحمتى ‌كه‌ ‌جز‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌بر‌ ‌او‌ نپسندى، ‌و‌ غير ‌او‌ ‌را‌ سزاوار ‌آن‌ رحمت ندانى.
―    پروردگارا، ‌بر‌ محمد ‌و‌ آلش رحمت فرست، رحمتى ‌كه‌ ‌از‌ منتهاى خشنوديت درگذرد، ‌و‌ پيوندش ‌به‌ بقاء ‌تو‌ پيوسته گردد، ‌و‌ فانى نشود، همچنان ‌كه‌ كلمات ‌تو‌ فانى نمى شوند.
―    پروردگارا، ‌بر‌ محمد ‌و‌ آلش رحمت فرست، رحمتى ‌كه‌ صلوات فرشتگان ‌و‌ پيغمبران ‌و‌ رسولان ‌و‌ پيروان ‌تو‌ ‌را‌ ‌به‌ رشته ‌ى‌ انتظام آورد، ‌و‌ ‌بر‌ صلوات بندگانت ‌از‌ ‌جن‌ ‌و‌ انس ‌و‌ پذيرندگان دعوتت مشتمل باشد، ‌و‌ صلوات ‌هر‌ ‌كه‌ ‌را‌ ‌از‌ انواع خلق خود ‌كه‌ آفريده ‌اى‌ ‌و‌ پديد آورده ‌اى‌ مجتمع سازد.
―    پروردگارا، رحمت فرست ‌بر‌ ‌او‌ ‌و‌ آلش، چنان رحمتى ‌كه‌ ‌بر‌ ‌هر‌ رحمت ديرينه ‌و‌ تازه ‌اى‌ محيط باشد، ‌و‌ رحمت فرست ‌بر‌ ‌او‌ ‌و‌ آلش، چنان رحمتى ‌كه‌ نزد ‌تو‌ ‌و‌ نزد غير ‌تو‌ پسنديده باشد، ‌و‌ همراه ‌آن‌ رحمتهايى بيافرينى ‌كه‌ هنگام آفريدن آنها رحمتهاى نخستين ‌را‌ دوچندان سازى، ‌و‌ ‌بر‌ گردش روزگار ‌در‌ جريان افزايش گذارى، ‌تا‌ غير ‌تو‌ كسى ‌آن‌ ‌را‌ نتوان شمرد.
―    پروردگارا، رحمت فرست ‌بر‌ پاكيزه تران ‌از‌ اهل بيت ‌او‌ ‌كه‌ ايشان ‌را‌ براى قيام ‌به‌ امر خود برگزيده اى، ‌و‌ خزانه داران علم، ‌و‌ نگهداران دين، ‌و‌ جانشينان خويش ‌در‌ زمين، ‌و‌ حجتهاى خويش ‌بر‌ بندگان خود قرار داده اى، ‌و‌ ايشان ‌را‌ ‌به‌ خواست خود ‌از‌ پليدى ‌و‌ آلودگى يكباره پاك كرده اى، ‌و‌ وسيله ‌ى‌ توسل ‌به‌ خود ‌و‌ راه بهشت خود ساخته اى.
―    پروردگارا، رحمت فرست ‌بر‌ محمد ‌و‌ آلش، چنان رحمتى ‌كه‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ بخشش ‌و‌ اكرامت ‌را‌ درباره ‌ى‌ ايشان بزرگ گردانى، ‌و‌ همه چيز ‌را‌ ‌از‌ عطايا ‌و‌ تبرعات خود ‌را‌ درباره ‌ى‌ ايشان كامل سازى، ‌و‌ بهره ‌ى‌ ايشان ‌را‌ ‌از‌ عوايد ‌و‌ فوايد خود سرشار كنى.
―    پروردگارا، رحمت فرست ‌بر‌ ‌او‌ برايشان، رحمتى ‌كه‌ آغازش ‌را‌ حدى، ‌و‌ مدتش ‌را‌ فرجامى، ‌و‌ آخرش ‌را‌ پايانى نباشد.
―    پروردگارا، برايشان رحمت فرست، ‌به‌ وزن عرش خود، ‌و‌ آنچه زير عرش است، ‌و‌ ‌به‌ گنجايش آسمانهايت، ‌و‌ آنچه بالاى آنهاست، ‌و‌ ‌به‌ شمار زمينهايت، ‌و‌ آنچه ‌در‌ زير آنها ميان آنهاست. چنان رحمتى ‌كه‌ ايشان ‌را‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ ‌به‌ كمال قرب خود رسانى، ‌و‌ براى ‌تو‌ ‌و‌ ايشان مايه ‌ى‌ خشنودى شود، ‌و‌ جاودانه ‌به‌ نظاير ‌آن‌ رحمتها پيوسته باشد.
―    خدايا ‌تو‌ ‌در‌ ‌هر‌ زمان دين خود ‌را‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ پيشوايى تاييد فرموده ‌اى‌ ‌كه‌ ‌او‌ ‌را‌ براى بندگانت ‌به‌ عنوان علم ‌و‌ ‌در‌ كشورهايت ‌به‌ جاى نورافكن برپا داشته ‌اى‌ ‌پس‌ ‌از‌ آنكه پيمان ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ پيمان خود درپيوسته، ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ وسيله ‌ى‌ خشنودى خود ساخته اى، ‌و‌ طاعتش ‌را‌ واجب كرده اى، ‌و‌ ‌از‌ نافرمانيش بيم داده اى، ‌و‌ ‌به‌ اطاعت فرمانهايش ‌و‌ بازايستادن دربرابر نهيش ‌و‌ سبقت نجستن ‌بر‌ ‌او‌ ‌و‌ واپس نماندن ‌از‌ ‌او‌ فرمانروائى. ‌پس‌ ‌او‌ نگهدار پناهندگان، ‌و‌ ملجا مومنان، ‌و‌ دستاويز متمسكان، ‌و‌ جمال جهانيان است.
―    خدايا ‌پس‌ ولى خود ‌را‌ ‌به‌ شكر آنچه ‌بر‌ ‌او‌ انعام فرموده اى. ملهم ساز، ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ همچنان ‌به‌ شكر نعمت وجود ‌او‌ ملهم فرماى، ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ جانب خود حجتى ظاهر ‌و‌ عزتى غالب ‌و‌ نيروى يارى دهنده عطا فرماى، ‌و‌ درهاى كاميابى ‌و‌ پيروزى ‌را‌ ‌به‌ آسانى ‌بر‌ ‌او‌ بگشاى، ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ نيرومندترين تكيه گاه خود مدد ده، ‌و‌ پشت گرم ساز، ‌و‌ بازويش ‌را‌ نيرو بخش، ‌و‌ ‌به‌ چشم عنايت منظورش دار، ‌و‌ ‌به‌ نگهداريت حمايتش كن، ‌و‌ ‌به‌ فرشتگانت ياريش ده، ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ پيروزترين سپاهت امداد فرماى،
―    و كتاب ‌و‌ حدود خود ‌و‌ شريعتها ‌و‌ سنتهاى پيغمبرت ‌را‌ (كه رحمتهايت ‌تو‌ ‌بر‌ ‌او‌ ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ باد) ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌او‌ بپادار، ‌و‌ آنچه ‌را‌ ‌از‌ نشانه هاى دينت ‌كه‌ ستمكاران ميرانده اند ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌او‌ زنده ساز، ‌و‌ زنگار جور ظالمان ‌را‌ ‌به‌ مدد ‌او‌ ‌از‌ آئينه ‌ى‌ شريعتت بزداى، ‌و‌ سختى ‌و‌ ناهموارى ‌را‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌او‌ ‌از‌ راه خود برطرف كن، ‌و‌ منحرفين ‌از‌ صراط خود ‌را‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌او‌ ‌از‌ ميان بردار، ‌و‌ آنان ‌را‌ ‌كه‌ قصد ‌كج‌ ساختن راه راست ‌تو‌ دارند ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌او‌ هلاك نماى،
―    و ‌دل‌ ولى خود ‌را‌ درباره ‌ى‌ دوستانت نرم كن، ‌و‌ دستش ‌را‌ ‌بر‌ دشمنانت گشوده ساز، ‌و‌ مهربانى ‌و‌ رحمت ‌و‌ عطوفت ‌و‌ شفقتش ‌را‌ ‌به‌ ‌ما‌ ارزانى دار، ‌و‌ چنان ‌كن‌ ‌كه‌ ‌ما‌ ‌از‌ شنوندگان ‌و‌ مطيعان ‌او‌ شويم، ‌و‌ ‌در‌ راه رضايش پوينده، ‌و‌ ‌در‌ نصرت ‌او‌ ‌و‌ دفاع ‌از‌ ‌او‌ يارى كننده باشيم، ‌و‌ ‌به‌ اين وسيله ‌به‌ سوى ‌تو‌ ‌و‌ پيغمبرت- ‌كه‌ رحمتهايت ‌اى‌ بار خداى ‌بر‌ ‌او‌ ‌و‌ آلش باد- تقرب جوييم.
―    خدايا ‌و‌ رحمت فرست ‌بر‌ دوستان ايشان ‌كه‌ معترف ‌به‌ مقام، ‌و‌ تابع راه روشن، ‌و‌ پيرو آثار، ‌و‌ چنگ زننده ‌ى‌ ‌به‌ دستاويز، ‌و‌ متمسك ‌به‌ دوستى، ‌و‌ مقتدى ‌به‌ امت، ‌و‌ گردن نهنده ‌ى‌ فرمان، ‌و‌ كوشنده ‌ى‌ ‌در‌ طاعت، ‌و‌ منتظر ايام دولت، ‌و‌ چشم دوخته ‌ى‌ برايشانند رحمتها ‌با‌ بركت ‌و‌ پاكيزه ‌و‌ فزاينده ‌اى‌ ‌كه‌ بامدادان ‌و‌ شامگاهان دررسند.
―    و درود فرست ‌بر‌ ايشان ‌و‌ ‌بر‌ جانهاشان، ‌و‌ كارشان ‌را‌ براساس تقوى فراهم ساز ‌و‌ احوالشان ‌را‌ ‌به‌ صلاح آور، ‌و‌ توبه ‌ى‌ ايشان ‌را‌ بپذير زيرا ‌كه‌ تويى توبه پذير مهربان، ‌و‌ بهترين آمرزندگان. ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ رحمت خود ‌در‌ دارالسلام بهشت ‌با‌ ايشان قرار ده. ‌اى‌ مهربان ترين مهربانان.
―    خدايا اين روز عرفه روزى است ‌كه‌ ‌آن‌ ‌را‌ تشرف بخشيده اى، ‌و‌ گرامى داشته اى، ‌و‌ عظمت داده ‌اى‌ رحمتت ‌را‌ ‌در‌ ‌آن‌ گسترده اى، ‌و‌ عفوت ‌را‌ ‌در‌ ‌آن‌ انعام فرموده اى، ‌و‌ عطايت ‌را‌ ‌در‌ ‌آن‌ فراوان كرده اى، ‌و‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ ‌بر‌ بندگانت تفضل فرموده اى.
―    خدايا ‌و‌ ‌من‌ ‌آن‌ بنده ‌ى‌ توام ‌كه‌ پيش ‌از‌ آفريدنش ‌و‌ ‌پس‌ ‌از‌ خلقتش ‌بر‌ ‌او‌ انعام كرده اى، ‌پس‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ كسانى قرار داده ‌اى‌ ‌كه‌ ‌به‌ دين خود رهبرى نموده ‌اى‌ ‌و‌ ‌بر‌ انجام ‌حق‌ خود توفيق داده ‌اى‌ ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌با‌ رشته ‌ى‌ ولايت ‌و‌ دين خود نگاهداشته اى، ‌و‌ ‌در‌ حزب خود وارد كرده اى، ‌و‌ ‌به‌ دوستارى دوستانت ‌و‌ دشمنى دشمنانت ارشاد فرموده اى.
―    با اين همه ‌او‌ ‌را‌ فرمان داده ‌اى‌ ‌پس‌ فرمان نبرده، ‌و‌ منع كرده ‌اى‌ ‌پس‌ باز نايستاده، ‌و‌ ‌از‌ نافرمانى خود نهى كرده اى، ‌پس‌ ‌از‌ طريق امر تو، ‌به‌ نهيت شتافته، ‌نه‌ ‌از‌ روى عناد ‌با‌ تو، ‌و‌ ‌نه‌ ‌از‌ جهت گردن كشى ‌بر‌ تو، بلكه هواى نفسش ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ آنچه ‌تو‌ ‌از‌ آنش رانده ‌و‌ ترسانده ‌اى‌ فراخوانده، ‌و‌ دشمن ‌تو‌ ‌و‌ دشمن ‌او‌ ‌وى‌ ‌را‌ ‌بر‌ ‌آن‌ يارى كرده، ‌تا‌ ‌در‌ حال معرفت ‌به‌ تهديد ‌و‌ اميدوارى ‌به‌ عفو ‌و‌ وثوق ‌به‌ گذشت ‌تو‌ ‌بر‌ ‌آن‌ كار اقدام كرده، ‌در‌ صورتى ‌كه‌ او- ‌با‌ وجود ‌آن‌ همه انعامى ‌كه‌ درباره ‌اش‌ فرموده اى- سزاوارترين بندگان ‌تو‌ بود ‌كه‌ ‌به‌ ‌آن‌ كار اقدام نكند.
―    و اينك منم ‌در‌ پيشگاهت ‌كه‌ خوار ‌و‌ ذليل ‌و‌ خاضع ‌و‌ خاشع ‌و‌ ترسان، ‌و‌ ‌به‌ گناه عظيمى ‌كه‌ ‌بر‌ دوش كشيده ‌ام‌ ‌و‌ ‌به‌ خطاهاى بزرگى ‌كه‌ مرتكب شده ‌ام‌ معترفم، ‌و‌ ‌از‌ عفو ‌تو‌ پناه خواه، ‌و‌ ‌به‌ رحمت ‌تو‌ ملتجى ام. ‌و‌ يقين دارم ‌كه‌ امان دهنده ‌اى‌ مرا ‌از‌ ‌تو‌ امان نمى دهد، ‌و‌ بازدارنده ‌اى‌ مرا ‌از‌ ‌تو‌ باز نمى دارد.
―    پس ‌در‌ برابر اين اعتراف ‌و‌ عقيده، ستر ‌و‌ پوششى ‌را‌ ‌كه‌ ‌بر‌ گناهكار ‌مى‌ پوشى ‌بر‌ ‌من‌ بپوش، ‌و‌ عفوى ‌را‌ ‌كه‌ ‌به‌ تسليم شونده ‌ى‌ خود ‌مى‌ بخشى ‌به‌ ‌من‌ ببخش، ‌و‌ آمرزشى ‌را‌ ‌كه‌ چون ‌به‌ شخص اميدوار عطا كنى ‌در‌ نظرت بزرگ نمى نمايد، ‌بر‌ ‌من‌ انعام نماى،
―    و ‌در‌ اين روز مرا بهره ‌اى‌ قرار ‌ده‌ ‌كه‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ ‌به‌ نصيبى ‌از‌ خشنودى ‌تو‌ برسم. ‌و‌ مرا ‌از‌ چيزى ‌كه‌ بندگان كوشا ‌در‌ عبادتت ‌به‌ ارمغان آوردند تهيدست برمگردان.
―    و ‌من‌ اگر ‌چه‌ اعمال شايسته ‌اى‌ ‌را‌ ‌كه‌ ايشان پيش فرستاده اند نفرستاده ام، ولى توحيد ‌تو‌ ‌را‌ ‌و‌ نفى اضداد ‌و‌ امثال ‌و‌ اشباه ‌از‌ ‌تو‌ ‌را‌ پيش فرستاده ام، ‌و‌ ‌از‌ ‌آن‌ درها ‌كه‌ ‌تو‌ خود فرمان داده ‌اى‌ ‌تا‌ ‌از‌ ‌آن‌ ‌به‌ سوى ‌تو‌ آيند، آمده ام، ‌و‌ ‌به‌ آنچه كسى ‌جز‌ ‌با‌ تقرب ‌به‌ ‌آن‌ ‌به‌ قرب ‌تو‌ نرسد، تقرب جسته ام.
―    آنگاه بازگشت ‌به‌ سوى تو، ‌و‌ خوارى ‌و‌ زارى ‌در‌ پيشگاه تو، ‌و‌ نيكبينى نسبت ‌به‌ تو، ‌و‌ اعتماد ‌به‌ رحمت ‌تو‌ ‌را‌ بدرقه ‌ى‌ ‌آن‌ كرده ام. ‌و‌ اميد ‌به‌ ‌تو‌ را، ‌كه‌ ‌كم‌ وقتى اميدوار ‌از‌ ‌آن‌ نوميد ‌مى‌ شود، ضميمه ‌آن‌ ساخته ام.
―    و مانند مسئلت شخص حقير، خوار، نيازمند، فقير، ترسنده ‌ى‌ امان خواهنده ‌ى‌ ‌از‌ ‌تو‌ مسئلت كرده ام. ‌و‌ ‌با‌ اين احوال مسئلتم ‌از‌ روى ترس ‌و‌ زارى ‌و‌ پناهخواهى ‌و‌ ملجا طلبى است، ‌نه‌ ‌از‌ روى گردنكشى كبرآميز متكبران، ‌و‌ ‌نه‌ ‌از‌ روى بلندپروازى جسورانه ‌و‌ ناشى ‌از‌ جرات ‌و‌ خاطرجمعى طاعتكاران، ‌و‌ ‌نه‌ ‌از‌ روى ترفع ‌و‌ اعتماد ‌به‌ شفاعت شفيعان.
―    و ‌من‌ گذشته ‌از‌ اين اعتراف، كمترين كمتران، ‌و‌ خوارترين خوارتران، ‌و‌ مانند ذره ‌اى‌ ‌يا‌ كمتر ‌از‌ آنم. ‌پس‌ ‌اى‌ كسى ‌كه‌ ‌در‌ مواخذه بدكاران شتاب نكرده اى، ‌و‌ اسرافكاران ‌را‌ نميرانى، ‌و‌ ‌اى‌ كسى ‌كه‌ ‌به‌ آيين انعام ‌از‌ لغزندگان درمى گذرى، ‌و‌ ‌از‌ راه تفضل خطاكاران ‌را‌ مهلت ‌مى‌ دهى،
―    منم ‌آن‌ بدكار معترف خطاكار لغزنده.
―    منم ‌كه‌ ‌از‌ روى تجرى ‌در‌ برابر ‌تو‌ قدم فرانهاده ام.
―    منم ‌كه‌ ‌از‌ روى عمد ‌تو‌ ‌را‌ نافرمانى كرده ام.
―    منم ‌كه‌ ‌از‌ بندگان ‌تو‌ پرده پوشى كرده، ‌و‌ ‌با‌ ‌تو‌ آشكارا ‌به‌ مخالفت برخاسته ام.
―    منم ‌كه‌ ‌از‌ بندگان ‌تو‌ ترسيده ‌و‌ ‌از‌ ‌تو‌ ايمن شده ام.
―    منم ‌كه‌ ‌از‌ هيبت ‌تو‌ نهراسيده ‌و‌ ‌از‌ خشم ‌تو‌ نترسيده ام.
―    من ‌آن‌ جنايتكار درباره ‌ى‌ خويشم.
―    من آنم ‌كه‌ ‌در‌ گرو بلاى خويشتنم.
―    من ‌آن‌ ‌كم‌ آزرمم  
―    من ‌آن‌ گرفتار رنج طولانيم.
―    تو ‌را‌ قسم ‌مى‌ دهم ‌به‌ ‌حق‌ آنكه ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ خلق خود برگزيده اى، ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ براى خود پسنديده اى، ‌به‌ ‌حق‌ آنكه ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ آفريدگانت اختيار كرده اى، ‌و‌ براى انجام كار خود گزيده ‌ى‌ خويش ساخته اى، ‌به‌ ‌حق‌ آنكه طاعتش ‌را‌ ‌به‌ طاعت خود پيوسته اى، ‌و‌ نافرمانيش ‌را‌ مانند نافرمانى خود كرده اى، ‌به‌ ‌حق‌ آنكه دوستيش ‌را‌ ‌به‌ دوستى خود مقرون ‌و‌ دشمنيش ‌را‌ ‌به‌ دشمنى خود منضم ساخته اى، مرا ‌در‌ اين روز چنان جامه ‌ى‌ عفوى بپوشان ‌كه‌ ‌بر‌ كسى ‌مى‌ پوشانى، ‌و‌ ‌در‌ حال توبه ‌به‌ طلب آمرزشت پناه آورد،
―    و مرا ‌به‌ آنگونه ‌كه‌ اهل طاعت ‌و‌ قرب ‌و‌ منزلت خود ‌را‌ سرپرستى ‌مى‌ كنى سرپرستى كن،
―    و مرا اختصاص ‌ده‌ ‌به‌ آنچه اختصاص ‌مى‌ دهى كسى ‌را‌ ‌كه‌ ‌به‌ عهد ‌تو‌ وفا كرد، ‌و‌ جانش ‌را‌ ‌در‌ راه ‌تو‌ ‌به‌ رنج انداخت، ‌و‌ براى خشنوديت خسته كرد.
―    و مرا ‌به‌ كوتاهى ‌در‌ ‌حق‌ تو، ‌و‌ تجاوز ‌از‌ ‌حد‌ خويش ‌در‌ محرمات تو، ‌و‌ گذشتن ‌از‌ مرز احكامت مواخذه مفرماى.
―    و ‌به‌ وسيله ‌ى‌ مهلت دادن ‌به‌ من، خام ‌و‌ غافلگيرم مساز مانند غافلگير كردن كسى ‌كه‌ خير خود ‌از‌ ‌من‌ بازگرفت ‌و‌ چنان پنداشت ‌كه‌ بهره ‌ى‌ ‌من‌ تنها ‌به‌ دست اوست، ‌و‌ حتى ‌تو‌ ‌را‌ ‌هم‌ ‌در‌ انعام ‌بر‌ ‌من‌ شريك ‌و‌ سهيم نشناخت.
―    و مرا ‌از‌ خواب بيخبران، ‌و‌ خواب آلودگى اسرافكاران، ‌و‌ چرت زدن مخذولان، بيدار ساز،
―    و دلم ‌را‌ ‌به‌ راهى ببر ‌كه‌ طاعتكاران ‌را‌ ‌به‌ ‌آن‌ گماشته اى، ‌و‌ كوشش كنندگان ‌در‌ عبادتت ‌را‌ ‌در‌ ‌آن‌ مسخر ساخته اى، ‌و‌ مسامحه كاران ‌را‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ رهانيده اى.
―    و مرا پناه ‌ده‌ ‌از‌ آنچه موجب دوريم ‌از‌ ‌تو‌ شود، ‌و‌ ميان ‌من‌ ‌و‌ بهره ‌ام‌ ‌از‌ ‌تو‌ حائل گردد، ‌و‌ ‌از‌ مقصود خويشم باز دارد.
―    و پوييدن راه خيرات ‌را‌ ‌به‌ سوى خود، ‌و‌ سبقت جستن ‌به‌ آنها ‌را‌ ‌از‌ آنجا ‌كه‌ خود فرموده اى، ‌و‌ منازعه ‌در‌ انجام ‌و‌ اعمال خير را، ‌بر‌ ‌آن‌ گونه ‌كه‌ ‌تو‌ خواسته اى، برايم آسان كن،
―    و ‌در‌ زمره ‌ى‌ سهل انكاران ‌به‌ تهديد ‌و‌ وعيد خود، تباهم مساز،
―    و ‌در‌ جمله ‌ى‌ كسانى ‌كه‌ ‌در‌ معرض دشمنيت درآمده اند هلاكم مكن.
―    و مرا ‌در‌ عداد منحرفين ‌از‌ راه خود درهم مشكن،
―    و ‌از‌ گردابهاى فتنه رهايى ده، ‌و‌ ‌از‌ گلوگاه بلاها خلاص كن، ‌و‌ ‌از‌ غافلگير شدن ‌در‌ امان دار،
―    و ميان ‌من‌ ‌و‌ دشمنى ‌كه‌ گمراهم كند، ‌و‌ آرزويى ‌كه‌ هلاكم سازد، ‌و‌ عيبى ‌كه‌ مرا فراگيرد حائل شو.
―    بر آنگونه ‌كه‌ ‌از‌ كسانى رومى گردانى ‌كه‌ ‌پس‌ ‌از‌ خشم ‌از‌ ايشان خشنود نمى شوى، ‌از‌ ‌من‌ ‌رو‌ مگردان،
―    و ‌از‌ اميدوارى ‌به‌ عطاى خود نوميدم مكن، ‌كه‌ ياس ‌از‌ رحمت ‌بر‌ ‌من‌ غالب شود.
―    و چندان ‌هم‌ نعمت مبخش ‌كه‌ طاقت ‌آن‌ ‌را‌ نداشته باشم، ‌و‌ ‌از‌ فزونى محبتى ‌كه‌ ‌بر‌ ‌من‌ تحميل ‌مى‌ كنى گرانبار گردم ‌و‌ ‌از‌ ‌پا‌ درآيم،
―    و مرا ‌از‌ دست فرومگذار مثل فروگذاشتن كسى ‌كه‌ خيرى ‌در‌ ‌او‌ نباشد ‌و‌ ‌تو‌ ‌با‌ ‌او‌ كارى نداشته باشى ‌و‌ بازگشتى برايش نباشد.
―    و مرا ‌به‌ دور ميفكن مانند دورانداختن كسى ‌كه‌ ‌از‌ چشم رعايت ‌تو‌ افتاده باشد، ‌و‌ ‌از‌ جانب ‌تو‌ رسوائى ‌او‌ ‌را‌ فراگرفته باشد. بلكه ‌از‌ درافتادن افتادگان ‌و‌ وحشت گمراهان ‌و‌ لغزش فريب خوردگان ‌و‌ ‌از‌ ورطه ‌ى‌ هلاك شدگان دستگيريم كن،
―    و ‌از‌ گرفتاريى ‌كه‌ طبقات غلامان ‌و‌ كنيزانت ‌را‌ ‌به‌ ‌آن‌ دچار كرده ‌اى‌ سلامت بخش، ‌و‌ ‌به‌ درجات كسى برسان ‌كه‌ ‌با‌ ‌او‌ عنايت دارى، ‌و‌ ‌بر‌ ‌او‌ انعام فرموده اى، ‌و‌ ‌از‌ ‌او‌ خشنود شده اى، ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ستوده زنده داشته اى، ‌و‌ نيكبخت ميرانده اى.
―    و خوددارى ‌از‌ موجبات بطلان حسنات ‌و‌ بركات ‌را‌ طوق گردنم ساز،
―    و دلم ‌را‌ ‌به‌ جامه ‌ى‌ امتناع ‌از‌ زشتيهاى سيئات، ‌و‌ رسواييهاى گناهان بزرگ بپوشان،
―    و مرا ‌به‌ چيزى ‌كه‌ ‌جز‌ ‌به‌ مدد ‌تو‌ ‌آن‌ ‌را‌ درنمى يابم مشغول مساز، ‌و‌ ‌از‌ كارى ‌كه‌ غير ‌آن‌ ‌تو‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌من‌ خشنود نمى سازد باز مدار،
―    و محبت دنياى پست ‌را‌ ‌از‌ دلم بركن، ‌كه‌ ‌از‌ توجه ‌به‌ سعادتهاى ابدى ‌اى‌ ‌كه‌ نزد توست باز ‌مى‌ دارد، ‌و‌ ‌از‌ طلبيدن وسيله ‌ى‌ ‌به‌ سوى ‌تو‌ منع ‌مى‌ كند، ‌و‌ ‌از‌ تقرب ‌به‌ ‌تو‌ غافل ‌مى‌ سازد،
―    و تنها بسر بردن ‌با‌ راز ‌و‌ نياز ‌را‌ ‌در‌ ‌شب‌ ‌و‌ روز ‌در‌ نظرم بياراى،
―    و مرا عصمتى بخش ‌كه‌ ‌به‌ ترس ‌تو‌ نزديكم كند، ‌و‌ ‌از‌ ارتكاب محرماتت جدايم سازد، ‌و‌ ‌از‌ اسيرى گناهان بزرگم برهاند
―    و مرا ‌از‌ لوث نافرمانى بزداى ‌و‌ آلودگى ‌به‌ خطاها ‌را‌ ‌از‌ ‌من‌ ببر ‌و‌ پيراهن عافيت خود ‌را‌ ‌بر‌ ‌من‌ بپوشان، ‌و‌ رداى سلامت ‌را‌ ‌در‌ برم كن، ‌و‌ ‌به‌ خلعت نعمتهاى كامل ‌و‌ رساى خود مزينم ساز، ‌و‌ نعمتها ‌و‌ عطاياى خود ‌را‌ ‌بر‌ ‌من‌ پياپى فرما
―    و ‌به‌ توفيق ‌و‌ ارشاد خود تاييدم نما، ‌و‌ ‌به‌ نيت شايسته ‌و‌ سخن پسنديده ‌و‌ كار نيك ياريم ده، ‌و‌ ‌به‌ جاى قوت ‌و‌ قدرت خودت ‌به‌ قوت ‌و‌ قدرت خودم وامگذار،
―    و ‌در‌ ‌آن‌ روز ‌كه‌ براى لقاى خويشم برانگيزى شرمنده ‌ام‌ مكن، ‌و‌ ‌در‌ برابر دوستانت رسوايم مساز، ‌و‌ ياد خود ‌را‌ ‌از‌ خاطرم مبر، شركت ‌را‌ ‌از‌ ‌من‌ سلب مكن. بلكه ‌آن‌ را، ‌در‌ حالات سهو ‌و‌ ‌در‌ مواقع غفلت جاهلان ‌به‌ نعمتهايت، ‌با‌ ‌من‌ ملازم ساز، ‌و‌ مرا ملهم ‌كن‌ ‌كه‌ ‌بر‌ آنچه ‌به‌ ‌من‌ عطا فرموده ‌اى‌ ثنا گويم، ‌و‌ ‌بر‌ آنچه ‌به‌ سويم فرستاده ‌اى‌ اعتراف كنم.
―    و توجهم ‌را‌ ‌به‌ سوى خود فوق توجه متوجهان، ‌و‌ ستايشم ‌را‌ درباره ‌ات‌ فوق ستايش ستايشگران قرار ده،
―    و مرا ‌در‌ هنگام احتياجم فرومگذار، ‌و‌ ‌به‌ وسيله اعمالى ‌كه‌ ‌به‌ سويت فرستاده ‌ام‌ هلاك منما، ‌و‌ ‌به‌ آنچه معاندينت ‌را‌ ‌با‌ ‌آن‌ تلقى ‌مى‌ كنى استقبال مكن. زيرا ‌كه‌ ‌من‌ منقاد توام ‌و‌ ‌مى‌ دانم ‌كه‌ حجت ‌تو‌ راست، ‌و‌ تويى شايسته ‌تر‌ ‌به‌ تفضل، ‌و‌ ‌خو‌ كرده ‌تر‌ ‌به‌ احسان ‌و‌ ‌تو‌ اهل تقوى ‌و‌ شايسته ‌ى‌ آمرزشى، ‌و‌ ‌تو‌ ‌به‌ بخشيدن سزاوارتر ‌از‌ عقاب كردنى، ‌و‌ ‌به‌ پرده پوشى ‌از‌ پرده درى نزديكترى.
―    پس مرا ‌به‌ زندگى پاكيزه ‌اى‌ زنده بدار ‌كه‌ ‌به‌ دلخواهم انتظام پذيرد، ‌و‌ ‌به‌ آنچه دوست دارم برسد منتهى شود ‌از‌ رهگذرى ‌كه‌ ناپسند ‌تو‌ ‌را‌ ‌در‌ ‌آن‌ بجا نياورم، ‌و‌ آنچه ‌را‌ ‌كه‌ ‌تو‌ ‌از‌ ‌آن‌ نهى كرده ‌اى‌ مرتكب نشوم. ‌و‌ بميران نحوه مردن كسى ‌كه‌ نورش ‌در‌ پيش رويش ‌و‌ ‌از‌ سمت راستش روان گردد،
―    و مرا ‌در‌ پيشگاه خود خوار ‌و‌ ‌در‌ نزد آفريدگانت عزيز گردان، ‌و‌ چون ‌با‌ ‌تو‌ خلوت كنم خاضع ‌و‌ متواضعم ساز، ‌و‌ ‌در‌ ميان بندگانت سرفرازم گردان، ‌و‌ ‌از‌ كسى ‌كه‌ ‌از‌ ‌من‌ ‌بى‌ نياز است ‌بى‌ نيازم كن، ‌و‌ ‌بر‌ فقر ‌و‌ فاقه ‌ام‌ نسبت ‌به‌ خودت بيفزاى،
―    و ‌از‌ شادى دشمنان ‌و‌ حلول بلا ‌و‌ ذلت ‌و‌ رنج پناهم ده،: ‌و‌ درباره ‌ى‌ گناهانى ‌كه‌ ‌از‌ ‌من‌ دانسته ‌اى‌ مرا مانند كسى بپوشان ‌كه‌ اگر حلمش نمى بود انتقام ‌مى‌ كشيد، ‌و‌ اگر مدارايش نمى بود ‌بر‌ گناه مواخذه ‌مى‌ كرد،
―    و چون درباره ‌ى‌ قومى فتنه ‌اى‌ ‌يا‌ بدى ‌اى‌ بخواهى ‌پس‌ مرا ‌از‌ جهت پناه جستن ‌به‌ ‌تو‌ ‌از‌ ‌آن‌ نجات ده، ‌و‌ چون مرا ‌در‌ دنياى خود ‌در‌ موقف رسوايى بپا نداشتى ‌پس‌ همچنين ‌در‌ آخرتت ‌در‌ چنان موقفى بپامدارد،
―    و اوائل نعمتهايت ‌را‌ درباره ‌من‌ ‌با‌ اواخر آن، ‌و‌ فوايد ديرينه ‌ى‌ خود ‌را‌ ‌با‌ تازه هاى ‌آن‌ توام ساز، ‌و‌ چندان مهلتم مده ‌كه‌ ‌در‌ اثر ‌آن‌ قساوت قلب پيدا كنم، ‌و‌ ‌به‌ مصيبتى كوبنده دچارم مكن ‌كه‌ ‌در‌ اثر ‌آن‌ رونق ‌و‌ بهجتم برود. حقارتى ‌بر‌ ‌من‌ وارد مساز ‌كه‌ قدر ‌و‌ منزلتم ‌بر‌ اثر ‌آن‌ كوچك ‌و‌ پست شود، ‌و‌ مرا گرفتار عيبى مكن ‌كه‌ ‌به‌ علت ‌آن‌ مقامم مجهول ماند،
―    و مرا چنان مترسان ‌كه‌ ‌در‌ اثر ‌آن‌ نوميد شوم، ‌و‌ آنگونه بيم مده ‌كه‌ ‌در‌ برابر ‌آن‌ هراسان گردم. شكوهيدنم ‌را‌ ‌در‌ وعيد ‌و‌ تهديد خود منحصر ساز، ‌و‌ پرهيزم ‌را‌ ‌از‌ مهال ‌و‌ انذار خود، ‌و‌ حال خوف ‌و‌ خشوعم ‌را‌ هنگام تلاوت آيات خود براى عبادت تو،
―    و خلوت گزيدن ‌به‌ ‌شب‌ زنده دارى براى تو، ‌و‌ تجرد ‌به‌ انس ‌با‌ تو، ‌و‌ گشودن بار حاجت ‌بر‌ ‌در‌ خانه ‌ى‌ تو، ‌و‌ سوال مكرر ‌از‌ ‌تو‌ براى رهايى دادن ‌از‌ آتش، ‌و‌ زنهار دادن ‌از‌ عذاب اهل جهنمت،
―    و مرا ‌تا‌ هنگام مرگ ‌در‌ طغيانم سرگردان، ‌و‌ ‌در‌ گرداب نادانيم بيخبر مگذار، ‌و‌ مايه ‌ى‌ پند پندپذيران ‌و‌ وسيله ‌ى‌ عبرت عبرتگيران قرار مده، ‌و‌ براى ناظرين موجب گمراهى مساز، ‌و‌ ‌در‌ زمره ‌ى‌ گرفتاران مكر خود مگذارد، ‌و‌ هنگام انعام ديگرى ‌را‌ ‌به‌ جاى ‌من‌ مگزين، ‌و‌ نامم ‌را‌ ‌از‌ دفتر نيكبختان تغيير مده، ‌و‌ جسمم ‌را‌ ‌در‌ اثر بلاى دنيا ‌و‌ عذاب آخرت دستخوش تغيير مساز، ‌و‌ مرا مضحكه ‌ى‌ خلق ‌و‌ مسخره ‌ى‌ خويش منماى، ‌و‌ ‌جز‌ پيرو رضاى ‌خو‌ مگردان، ‌و‌ ‌جز‌ ‌به‌ انتقام گرفتن ‌از‌ دشمنان براى خودت ‌به‌ زحمت مينداز،
―    و ‌از‌ لذت عفو ‌و‌ شيرينى رحمتت ‌و‌ روح ‌و‌ ريحان ‌و‌ بهشت نعيمت كامياب گردان، ‌و‌ طعم ‌دل‌ پرداختن براى آنچه ‌تو‌ دوست دارى، ‌و‌ كوشش ‌در‌ كارى ‌را‌ ‌كه‌ موجب تقرب نزد ‌تو‌ است ‌به‌ ‌من‌ بچشان، ‌و‌ تحفه ‌اى‌ ‌از‌ تحفه هايت ‌را‌ ‌به‌ سويم بفرست،
―    و تجارتم ‌را‌ ‌در‌ سفر زندگى سودمند ‌و‌ بازگشتم ‌را‌ ‌از‌ اين سفر ‌بى‌ ضرر گردان، ‌و‌ مرا ‌از‌ مقام عظمت خود بترسان، ‌و‌ لقاى خود مشتاق ساز، ‌و‌ ‌به‌ توبه ‌اى‌ خالص موفق دار ‌كه‌ گناهان خرد ‌و‌ كلان ‌و‌ آشكار ‌و‌ نهان ‌را‌ ‌با‌ ‌آن‌ باقى نگذارى،
―    و كينه ‌ى‌ مومنان ‌را‌ ‌از‌ دلم بركن، ‌و‌ قلبم ‌را‌ ‌بر‌ فروتنان مهربان كن، ‌و‌ ‌با‌ ‌من‌ چنان باش ‌كه‌ ‌با‌ صالحان هستى، ‌و‌ ‌به‌ زيور پرهيزكارانم بياراى، ‌و‌ براى ‌من‌ ذكر خيرى ‌در‌ آيندگان ‌و‌ آوازه ‌ى‌ روزافزونى ‌در‌ پسينيان قرار ده، ‌و‌ ‌به‌ روز رستاخيز، ‌در‌ عرصه ‌ى‌ مومنين ‌و‌ مهاجرين اولينم درآور،
―    و وسعت نعمتت ‌را‌ ‌بر‌ ‌من‌ كامل كن، ‌و‌ كرامتهايش ‌را‌ نزد ‌من‌ پياپى ساز ‌و‌ ‌هر‌ ‌دو‌ دستم ‌را‌ ‌از‌ عطاياى خود بياگن ‌و‌ نفايس مواهبت ‌را‌ ‌به‌ سوى ‌من‌ سوق ‌ده‌ ‌و‌ ‌در‌ بوستانهاى بهشت ‌كه‌ براى گزيدگانت آراسته ‌اى‌ ‌با‌ پاكيزه ترين دوستانت همسايه ‌ام‌ ساز، ‌و‌ ‌در‌ مقاماتى ‌كه‌ براى دوستانت فراهم شده خلعت عطاياى بزرگت ‌را‌ ‌بر‌ ‌من‌ بپوشان،
―    و براى ‌من‌ ‌در‌ كنف خود جاى آسايشى قرار ‌ده‌ ‌كه‌ ‌با‌ آرامش ‌در‌ ‌آن‌ بيارامم، ‌و‌ منزلى ‌كه‌ ‌در‌ ‌آن‌ مسكن گزينم، ‌و‌ ديده ‌را‌ ‌با‌ ‌آن‌ روشن سازم ‌و‌ عقوبت مرا ‌با‌ گناهان بزرگم مسنج، ‌و‌ ‌در‌ ‌آن‌ روز ‌كه‌ اسرار آشكار شود هلاكم مساز. ‌و‌ ‌هر‌ ‌شك‌ ‌و‌ شبهه ‌اى‌ ‌را‌ ‌از‌ دلم بزداى، ‌و‌ ‌از‌ ‌هر‌ رحمتى برايم راهى ‌به‌ ‌حق‌ بگشاى، ‌و‌ بهره هاى مواهبم ‌را‌ ‌از‌ عطاى خود سرشار كن، ‌و‌ نصيبهاى احسان ‌را‌ ‌از‌ انعام خود ‌بر‌ ‌من‌ فراوان ساز،
―    و دلم ‌را‌ ‌به‌ آنچه نزد توست مطمئن كن، ‌و‌ همتم ‌را‌ يكسره ‌به‌ كار خودت مبذول دار، ‌و‌ مرا ‌به‌ كارى بگمار ‌كه‌ خاصان خود ‌را‌ ‌بر‌ ‌آن‌ ‌مى‌ گمارى، ‌و‌ هنگام غفلت خردها ‌از‌ تشخيص ارزشها طاعتت ‌را‌ ‌در‌ دلم بياميز، ‌و‌ توانگرى ‌و‌ پاكدامنى ‌و‌ آسايش ‌و‌ ‌بى‌ نيازى ‌از‌ خلق ‌و‌ تندرستى ‌و‌ وسعت زندگى ‌و‌ آرامش ‌دل‌ ‌و‌ عافيت ‌را‌ برايم فراهم ساز،
―    و كارهاى نيكم ‌را‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ معصيتى ‌از‌ معاصى ‌تو‌ ‌كه‌ ‌در‌ ‌آن‌ بياميزد، ‌و‌ لذت خلوتهايم ‌را‌ ‌به‌ نعمت ‌و‌ محنتى ‌از‌ جانب ‌تو‌ ‌كه‌ براى امتحان ‌من‌ ‌به‌ ‌آن‌ راه يابد، تباه مساز، ‌و‌ آبرويم ‌را‌ ‌از‌ ‌رو‌ زدن ‌به‌ كسى ‌از‌ جهانيان نگاهدار، ‌و‌ ‌از‌ طلبيدن آنچه نزد اهل فسق ‌و‌ فجور است بازم دارد،
―    و پشتيبان ستمكارانم مكن ‌و‌ ‌در‌ محو كتاب ‌تو‌ دست ‌و‌ دستيار ايشانم مساز، ‌و‌ ‌از‌ آنجا ‌كه‌ خود نمى دانم، چنانم نگهبانى ‌كن‌ ‌كه‌ ‌با‌ ‌آن‌ ‌از‌ همه ‌ى‌ شرور محفوظم دارى. درهاى توبه ‌و‌ رحمت ‌و‌ مهربانى ‌و‌ روزى وسيعت ‌را‌ ‌بر‌ ‌من‌ بگشاى، زيرا ‌كه‌ ‌من‌ ‌از‌ روآورندگان ‌به‌ توام. ‌و‌ انعامت ‌را‌ درباره ‌ام‌ كامل ساز، زيرا ‌كه‌ ‌تو‌ بهترين نعمت دهندگانى.
―    و بازمانده ‌ى‌ عمر مرا براى طلب خوشنودى خودت ‌در‌ ‌حج‌ ‌و‌ عمره قرار داده اى، پروردگار جهانيان. وخداى رحمت فرستد ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ ‌كه‌ پاكيزدگان ‌و‌ پاكانند، ‌و‌ جاودانه سلام ‌بر‌ ‌او‌ ‌و‌ ‌بر‌ ايشان باد.
..............................
منبع

 

فروشگاه و معرفی آثار استاد دکترمحمد علی انصاری

  • تفسیر مشکات(1)

    مهم ترین ویژگی این تفسیر، کوشش در تبیین بعد هدایتی قرآن، یعنی هدف اصلی نزول است:

  • پیامبر مکرم اسلام (ص) فرمودند:
    «اَفْضَلُ الْعِبادَةِ اِنْتِظارُ الْفَرَجِ»
    با فضیلت‌ترین عبادت،

  • گفتارهایی درباره امامت امام علی علیه السلام

    • اثر مکتوب
    • انتشار: 1398
    • شابک:
  • نگاهی به ارتباط فرزندان با پدر و مادر

  • نهج‌البلاغه تبلور اندیشۀ بزرگ‌انسان الهی، برترین الگوی تربیت‌یافتۀ مکتب وحی و توحید و انسانِ کامل

  • نج‌البلاغه تبلور اندیشۀ بزرگ‌انسان الهی، برترین الگوی تربیت‌یافتۀ مکتب وحی و توحید و انسانِ کامل

  • مجموعه شماره یک

    زن از منظر قرآن-زن از منظر قرآن کریم

    زن و مرد- بررسی جایگاه و ارتباطات زن و مرد

  • مجموعه بیان3 حاوی 144 DVD در 6 آلبوم، دور سوم تفسیر کامل قرآن کریم است که به‌صورت تصویری به‌همراه

  • پرتویی از روایات غدیر


    • اثر مکتوب
    • انتشار: 1397
    • شابک:
      978-600-99784-7-2

      انتشارات:
  • آیه‌ای که محرمات الهی را بیان می کند چه ارتباطی با ولایت دارد؟
    اکمال دین و اتمام نعمت چه

  • چگونه مسئله ولایت از آیه تبلیغ فهمیده می شود؟
    چه نکته ای هم سنگ تمام رسالت پیامبر (ص) است


  • ولی در آیه ولایت به چه معناست؟ / دادن انگشتر در نماز به حضور قلب چه سازگاری‌ای دارد؟