صحیفه سجادیه - دعای شماره ۲۵ - فراز ۱۱

الْمُعَوَّدِينَ بِالتَّعَوُّذِ بِكَ، الرَّابِحِينَ فِي التِّجَارَةِ عَلَيْكَ، الُْمجَارِينَ بِعِزِّكَ، الْمُوسَعِ عَلَيْهِمُ الرِّزْقُ الْحَلَالُ مِنْ فَضْلِكَ، الْوَاسِعِ بِجُودِكَ وَ كَرَمِكَ، الْمُعَزِّينَ مِنَ الذُّلِّ بِكَ، وَ الُْمجَارِينَ مِنَ الظُّلْمِ بِعَدْلِكَ، وَ الْمُعَافَيْنَ مِنَ الْبَلَاءِ بِرَحْمَتِكَ، وَ الْمُغْنَيْنَ مِنَ الْفَقْرِ بِغِنَاكَ، وَ الْمَعْصُومِينَ مِنَ الذُّنُوبِ وَ الزَّلَلِ وَ الْخَطَاءِ بِتَقْوَاكَ، وَ الْمُوَفَّقِينَ لِلْخَيْرِ وَ الرُّشْدِ وَ الصَّوَابِ بِطَاعَتِكَ، وَ الُْمحَالِ بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ الذُّنُوبِ بِقُدْرَتِكَ، التَّارِكِينَ لِكُلِّ مَعْصِيَتِكَ، السَّاكِنِينَ فِي جِوَارِكَ.

و مرا در جمله‏ ى کسانى درآور که به پناه بردن بر تو خو گرفته، و در سوداى با تو سود برده، و به عزت و توانائى تو پناه برده، که از فضل و بخشش بسیار تو روزى حلال برایشان فراخ گشته، و به وسیله ‏ى تو از ذلت و خوارى به عزت و بزرگوارى رسیده، و از ظلم و ستم به عدل و داد تو پناه جسته، و به رحمت و مهربانیت از بلا و گرفتارى بهبودى یافته، و به بى‏ نیازیت از فقر و بى‏ چیزى توانگر گشته، و به ترس از تو از گناهان و لغزشها و نادرستیها نگاه داشته شده، وبه پیروى از تو به نیکى و راه راست و درست توفیق یافته، و به قدرت تو میان ایشان و گناهان حائل و مانعى درآمده، و هر نافرمانى تو را رها کرده، و در جوار و همسایگى تو آرمیده ‏اند (از هر آفت و بلائى رهائى یافته‏ اند).

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۲۰ - فراز ۱۱

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اجْعَلْ أَوْسَعَ رِزْقِكَ عَلَيَّ إِذَا كَبِرْتُ، وَ أَقْوَى قُوَّتِكَ فِيَّ إِذَا نَصِبْتُ، وَ لَا تَبْتَلِيَنِّي بِالْكَسَلِ عَنْ عِبَادَتِكَ، وَ لَا الْعَمَى عَنْ سَبِيلِكَ، وَ لَا بِالتَّعَرُّضِ لِخِلَافِ مَحَبَّتِكَ، وَ لَا مُجَامَعَةِ مَنْ تَفَرَّقَ عَنْكَ، وَ لَا مُفَارَقَةِ مَنِ اجْتَمَعَ إِلَيْكَ.

بار خدایا بر محمد و آل او درود فرست، و فراخترین روزیت را بر من هنگام پیرى و قویترین توانائیت را در من هنگامى که به رنج افتم قرار ده، و مرا به کاهلى و سستى در بندگیت و کورى (گمراهى) از راهت (دین خود) و درخواست خلاف دوستیت (رضا و خشنودیت) و گرد آمدن با کسى که از تو دورى گزیده (پیرو فرمان تو نیست) و پراکندگى از کسى که از تو جدا نگردیده (فرمانبردار تو است) گرفتار مکن.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۱۹ - فراز ۳

تُحْيِي بِهِ مَا قَدْ مَاتَ، وَ تَرُدُّ بِهِ مَا قَدْ فَاتَ، وَ تُخْرِجُ بِهِ مَا هُوَ آتٍ، وَ تُوَسِّعُ بِهِ فِي الْأَقْوَاتِ، سَحَاباً مُتَرَاكِماً هَنِيئاً مَرِيئاً طَبَقاً مُجَلْجَلًا، غَيْرَ مُلِثٍّ وَدْقُهُ، وَ لَا خُلَّبٍ بَرْقُهُ.

که به آن آنچه را مرده است زنده (سبز و خرم) نمائى، و آنچه از دست رفته بازگردانى، و آنچه آمدنى است بیرون آرى، و به آن روزیها را فراخى داده بیافزائى، ابرى (از تو مى‏خواهیم) که روى هم انباشته و با خوشى و گوارا و فراگیرنده بوده صداى رعد از آن شنیده شود، و بارانش همیشه (که گیاهها را تباه و ساختمانها را ویران گرداند) و برقش فریب‏ دهنده (بى ‏باران) نباشد.