صحیفه سجادیه - دعای شماره ۷ - فراز ۶

وَ بِقُدْرَتِكَ أَوْرَدْتَهُ عَلَيَّ، وَ بِسُلْطَانِكَ وَجَّهْتَهُ إِلَيَّ.

و تو به قدرت خود آن را بر من رسانیده ‏اى، و به سلطنت و توانائیت آن را به من متوجه گردانیده ‏اى.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۷ - فراز ۷

فَلَا مُصْدِرَ لِمَا أَوْرَدْتَ، وَ لَا صَارِفَ لِمَا وَجَّهْتَ، وَ لَا فَاتِحَ لِمَا أَغْلَقْتَ، وَ لَا مُغْلِقَ لِمَا فَتَحْتَ، وَ لَا مُيَسِّرَ لِمَا عَسَّرْتَ، وَ لَا نَاصِرَ لِمَنْ خَذَلْتَ.

پس براى آنچه به من رسانده ‏اى برگرداننده و براى آنچه متوجه ساخته‏ اى دفع ‏کننده و براى آنچه بسته‏ اى گشاینده و براى آنچه گشوده‏ اى بستنده و براى آنچه دشوار کرده ‏اى آسان‏ کننده و براى آنکه خوار کرده ‏اى یارى ‏دهنده ‏اى نمى ‏باشد (در قرآن کریم «س 10 ى 107( فرماید: و ان یمسسک الله بضر فلا کاشف له الا هو و ان یردک بخیر فلا راد لفضله یعنى و اگر خدا ضرر و زیانى به تو رساند جز او کسى نتواند آن را دفع کند، و اگر خیر و نیکى براى تو خواهد فضل و احسان او را جلوگیرى نیست. و «س 3 ى 160( فرماید: ان ینصرکم الله فلا غالب لکم و ان یخذلکم فمن ذا الذى ینصرکم من بعده یعنى اگر شما را خدا یارى کند کسى بر شما غلبه و تسلط نیابد، و اگر خوارتان گرداند کیست که بعد از او «بتواند» شما را یارى کند؟).

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۱۴ - فراز ۵

قَدْ عَلِمْتَ، يَا إِلَهِي، مَا نَالَنِي مِنْ فُلَانِ بْنِ فُلَانٍ مِمَّا حَظَرْتَ، وَ انْتَهَكَهُ مِنِّي مِمَّا حَجَزْتَ عَلَيْهِ، بَطَراً فِي نِعْمَتِكَ عِنْدَهُ، وَ اغْتِرَاراً بِنَكِيرِكَ عَلَيْهِ.

اى خداى من، تو مى ‏دانى آنچه از فلان فرزند فلان به من رسیده از آنچه (ظلم و تعدى) که آن را نهى کرده ‏اى، و از آنچه از من هتک حرمت نموده و آن را بر او منع نموده‏ اى، و ستم او از طغیان و سرکشى در نعمت تو است که به او رسیده و از بى ‏باکى و نترسیدن از کیفر تو است بر او (هنگام خواندن دعا بجاى فلان ابن فلان نام ستمگر و پدرش برده شود).

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۷ - فراز ۹۰

وَ لَا تَسْتَدْرِجْنِي بِإِمْلَائِكَ لِي اسْتِدْرَاجَ مَنْ مَنَعَنِي خَيْرَ مَا عِنْدَهُ وَ لَمْ يَشْرَكْكَ فِي حُلُولِ نِعْمَتِهِ بِي.

و به وسیله‏ ى مهلت دادن خود به من تدریجا و کم‏کم سزاوار عقابم مفرما (به اینکه هر گناهى مرتکب شوم نعمتى عطاء فرمائى من هم فریب خورده ى آن گشته استغفار و درخواست آمرزش آن را از یادم ببرد) مانند تدریجا سزاوار کیفر شدن کسى (ثروتمند و دارائى) که مرا از خیر و نیکى آنچه نزد او است بازداشته و بى ‏بهره گردانیده و حال آنکه در رسیدن نعمت او به من شریک تو نبوده (که آن را از من بازداشته، اشاره به قول خداى تعالى «س 7 ى 182(: و الذین کذبوا بایاتنا سنستدرجهم من حیث لا یعلمون «ى 183( و املى لهم ان کیدى متین یعنى آنانکه آیات و نشانه‏هاى «توحید و یگانگى» ما را دروغ پندارند به زودى آنها را تدریجا و کم کم عقاب نمائیم از آنجائى که ندانند «هر چه گناه کنند ما نعمت بر ایشان بیافزائیم و آنها هم بر معصیت مى‏ افزایند پس از این رو سزاوار عقاب سخت مى‏گردند» و ایشان را «چند روزى» مهلت مى‏دهیم «تا آنچه خواهند بجا آورند» همانا مکر «کیفر» ما سخت و دشوار است).