حجت‌الاسلام والمسلمین حسین انصاریان با استناد به روایتی از امام صادق(ع) بیان کرد: اهل بیت(ع) ریشه هر خیری هستند و شاخ و برگ آن نیز نیکی است و بخشی از آن نیکی هم توحید است. مرد و زنی که به این منابع عظیم یعنی اهل بیت(ع) اتصال قلبی، فکری، روحی و عملی داشته باشند، محبوب خدا می‌شوند.

وی در ابتدا با اشاره به روایتی که در این جلسات بدان پرداخته، بیان کرد: در روایت مورد سخن که در سه کتاب روایت شده، قدیمی‌ترین آن امالی شیخ طوسی است، کتاب بعد کنزالفوائد است و کتاب بعدی نیز بحارالانوار است، پیامبر(ص) می‌فرمایند هنگامی که خداوند به عبد محبت بورزد هشت خصلت را به او عنایت می‌کند.
انصاریان تصریح کرد: به ترتیبی که بیان فرمودند، نخستین خصلت چشم‌پوشی از محارم است؛ عبد حالی پیدا می‌کند و به اراده‌ای دست می‌یابد از برکت آن محبت خدا که از حرام‌های الهی چشم می‌پوشد، پا به طرف حرام‌ها برنمی‌دارد، گویی قدم او به آن سو حرکت نمی‌کند.
وی بیان کرد: بی‌تردید ظهور ارزش‌ها با اتصال به منابع نور، دنیا و آخرت انسان را آباد می‌کند و سعادت امروز و فردا را برای انسان رقم می‌زند، اتصال به منابع ظلمت نیز شقاوت دنیا و آخرت را رقم می‌زند و انسان را تبدیل به پست‌ترین پست‌ها می‌کند.
انصاریان با اشاره به روایتی از امام صادق(ع) بیان کرد: متن روایت به این صورت است که امام صادق(ع) فرمود: «ما اهل بیت(ع) ریشه همه خوبی‌ها هستیم»، این همان است که قرآن با لغت «وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً» فرموده است؛ ریشه همه خوبی‌ها مسئله عجیبی است، نفرمود خود خوبی‌ها، خوبی‌‌ها آمدنی و رفتنی هستند. در طول تاریخ بدها خوب شدند و برعکس اما ریشه همیشه ریشه است. قرآن مجید در مورد ریشه یک نکته جالبی دارد و می‌گوید یک حقیقت ثابت است و تغییر نمی‌کند؛ می‌فرماید: «أَصلُها ثابِتٌ»، حضرت فرمود ما ریشه هر خیری هستیم.
وی تصریح کرد: کار ریشه رویاندن است و این ریشه تا عالم هست خیر می‌رویاند و هیچ حادثه‌ای نمی‌تواند این ریشه را بکند یا تغییر دهد. این ریشه الهی و ثابت است، فرمود ما ریشه هر خیری هستیم، اما شاخه‌های ما که از ریشه وجود ما رشد می‌کند و آشکار می‌شود این است که فرمود از شاخه‌های ما همه نیکی‌ها در این عالم به وجود می‌آید.
این استاد اخلاق با بیان اینکه امام صادق(ع) برخی از این نیکی‌ها را در این روایت توضیح می‌دهند، گفت: ایشان فرمودند بخشی از این نیکی توحید است، توحید به معنای یکتا دانستن محبوب است، در شعار انبیا که می‌گویند: «لا اله الا الله» اله به معنای معبود است؛ یعنی آن که پرستیده می‌شود. آنها میلیون‌ها معبود ساختند و انسان بی‌معرفت هم قبول کرد و پرستید و دنیا و آخرتش را نیز به باد داد.
وی در ادامه افزود: این معبودان با جمله «لا اله» همه باطل هستند و شما هم اگر از آنها اطاعت کنید، باطل می‌شوید و از بین می‌روید و دنیای شما نیز پر از فساد می‌شود. توحید یعنی اعتقاد به معبود یکتا؛ یعنی من برای عبادت کردن جز یک نفر را که وجود مقدس خداست، قبول ندارم و تمام معبودان را از منظر اعتقادی دفع کردم و یک معبود حق را انتخاب کردم. البته توحید هزینه هم داشته است، آن کسی که اهل توحید بوده، زندان رفته و به شهادت هم رسیده است. اهل بیت(ع) شاعر والایی به نام کمیت بن زیاد اسدی داشتند، این شاعر زبانش تبلیغ قرآن و توحید بود و دستگاه بنی‌امیه تحمل او را نداشتند، چون اهل توحید بود و حاضر به تسلیم شدن در مقابل بنی‌امیه نبود.
انصاریان بیان کرد: اهل بیت(ع) ریشه هر خیری هستند و شاخ و برگ آن نیز نیکی است و بخشی از آن نیکی هم توحید است. مرد و زنی که به این منابع عظیم یعنی اهل بیت(ع) اتصال قلبی و فکری، روحی و عملی داشته باشند، محبوب خدا می‌شوند. اگر کسی از روی اعتقاد و عمل به آنها اتصال یابد محبوب خدا می‌شود. یک شعری در این کتب قدیمی آمده است که از قول مجنون نقل شده که من این دیوار را خیلی دوست دارم، می‌گویند این دیوار خشت و گل است و چیزی برای دوست داشتن ندارد اما مجنون گفت من عاشق خشت و گل نیستم از این جهت عاشقش هستم که دیوار خانه لیلی است؛ وقتی اهل بیت(ع) محبوب‌ترین محبوبان خدا باشند و ما اتصال به آنها پیدا کنیم، می‌شود محبوب خدا نشویم؟
وی در ادامه به روایت دیگری اشاره کرد که خداوند عاشق کسی است که امام حسین(ع) را دوست داشته باشد و گفت: مگر می‌شود یک درخت در این عالم تحت عنوان شجره طیبه باشد و ریشه‌اش اهل بیت(ع) باشند و شاخه‌های آن شیعیان باشند و از آن جدا باشند. وقتی این درخت وارد قیامت شود شاخه‌ها نیز وارد می‌شوند. روایت دیگری داریم که امام معصوم(ع) فرمود خداوند از اضافه گل و طینت ما خلق شده‌اند که این خاک اضافه با آب عشق ائمه(ع) در هم آمیخته است.
انصاریان در پایان بیان کرد: عجیب است که پیامبر(ص) می‌فرماید: زمینی که شیعیان علی(ع) روی آن می‌نشینند آن زمین هم محبوب خداوند است و خدا به آن زمین هم نظر دارد، اما در اینجا استفاده‌ای از این روایت می‌کنم و می‌گویم آن زمینی که بعدها ما را دفن می‌کنند طبق این روایت محبوب خدا نیست؟ آن زمین از زمین‌های دوزخ است؟ ابدا؛ آن زمین به هیچ وجه شیعه را زجر نمی‌دهد. آن زمین هم محبوب خدا است. «حب محبوب خدا، حب خداست؛ این محبت از محبت‌ها جدا است».
............................
منبع