صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۴ - فراز ۱۰

وَ وَفِّقْنَا فِيهِ لِأَنْ نَصِلَ أَرْحَامَنَا بِالْبِرِّ وَ الصِّلَةِ، وَ أَنْ نَتَعَاهَدَ جِيرَانَنَا بِالْإِفْضَالِ وَ الْعَطِيَّةِ، وَ أَنْ نُخَلِّصَ أَمْوَالَنَا مِنَ التَّبِعَاتِ، وَ أَنْ نُطَهِّرَهَا بِإِخْرَاجِ الزَّكَوَاتِ، وَ أَنْ نُرَاجِعَ مَنْ هَاجَرَنَا، وَ أَنْ نُنْصِفَ مَنْ ظَلَمَنَا، وَ أَنْ نُسَالِمَ مَنْ عَادَانَا حَاشَى مَنْ عُودِيَ فِيكَ وَ لَكَ، فَإِنَّهُ الْعَدُوُّ الَّذِي لَا نُوَالِيهِ، وَ الْحِزْبُ الَّذِي لَا نُصَافِيهِ.

و ما را در آن ماه توفیق ده که با نیکى فراوان و بخشش، به خویشان خود نیکى کنیم، و با احسان و عطا از همسایگانمان جویا شویم، و دارائی هامان را از مظالم و آنچه از راه ظلم و ستم به دست آمده خالص و آراسته نمائیم (اموالى که از راه ظلم گرفته شده از آنها جدا کرده به صاحبانش یا اگر نیستند و یا معلوم نیست کیستند یا کجایند به حاکم شرع بازگردانیم) و آنها را با بیرون کردن زکاتها (زکاه شتر، گاو، گوسفند، طلا، نقره، گندم، جو، خرما و مویز، از چرکى و عذاب و کیفر بر منع آن) پاک کنیم (رسول خدا- صلى الله علیه و آله- فرموده: ملعون کل مال لا یزکى «از خیر و نیکى دور است هر مال و دارائى که زکات آن داده نشود» و ناگفته نماند: درخواست پاک کردن اموال به بیرون کردن زکات در ماه رمضان در صورتیست که بیرون کردن آن در آن ماه واجب شده یا پیش از آن واجب گشته و بیرون نشده باشد، ولى اگر وقت وجوب بیرون کردن آن نرسیده یا پیش از آن واجب گردیده و به تاخیر افتد، پس پیش انداختن آن در ماه رمضان یا به تاخیر انداختن آن به ماه رمضان مستحب نیست، زیرا هر واجبى را باید در وقت خود بجا آورد و وجوب آن فورى است، و تقدیم و تاخیر آن بنابر قول به جواز آن از جهت رخصت و آسانى است نه از جهت مستحب بودن) و به کسى که از ما دورى گزیده بازگردیم (به او بپیوندیم) و به کسى که به ما ظلم و ستم نموده از روى (آنچه مقتضى) انصاف و عدل (است) رفتار کنیم (نه آنکه از جهت فرونشاندن خشم از عدل تجاوز نمائیم) و با کسى که به ما دشمنى کرده آشتى نمائیم (نه آنکه ما هم در صدد دشمنى با او برآئیم) جز کسى که در راه تو و براى تو با او دشمنى شده باشد، زیرا او دشمنى است که او را دوست نمى‏گیریم، و حزب و گروهى است که با او از روى دل دوستى نمى‏کنیم.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۳۲ - فراز ۳۰

وَ مِنْ نَارٍ تَذَرُ الْعِظَامَ رَمِيماً، وَ تَسقِي أَهْلَهَا حَمِيماً، وَ مِنْ نَارٍ لَا تُبْقِي عَلَى مَنْ تَضَرَّعَ إِلَيْهَا، وَ لَا تَرْحَمُ مَنِ اسْتَعْطَفَهَا، وَ لَا تَقْدِرُ عَلَى التَّخْفِيفِ عَمَّنْ خَشَعَ لَهَا وَ اسْتَسْلَمَ إِلَيْهَا تَلْقَى سُكَّانَهَا بِأَحَرِّ مَا لَدَيْهَا مِنْ أَلِيمِ النَّكَالِ وَ شَدِيدِ الْوَبَالِ.

و از آتشى که استخوانها را مى ‏پوساند، و به ساکنین خود آب جوش مى‏دهد که بیاشامند، و از آتشى که به هر که به سوى آن زارى کند مهربانى نمى ‏نماید، و به کسى که از آن مهربانى طلبد رحم نمى‏ کند، و بر سبک کردن از کسى که برایش فروتنى نماید و آن را فرمانبردار شود توانا نیست، ساکنین خود را با گرمترین عذاب و کیفر دردناک و گرفتارى سخت دیدار مى‏کند.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۳۰ - فراز ۲

وَ أَعُوذُ بِكَ، يَا رَبِّ، مِنْ هَمِّ الدَّيْنِ وَ فِكْرِهِ، وَ شُغْلِ الدَّيْنِ وَ سَهَرِهِ، فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَعِذْنِي مِنْهُ، وَ أَسْتَجِيرُ بِكَ، يَا رَبِّ، مِنْ ذِلَّتِهِ فِي الْحَيَاةِ، وَ مِنْ تَبِعَتِهِ بَعْدَ الْوَفَاةِ، فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَجِرْني مِنْهُ بِوُسْعٍ فَاضِلٍ أَوْ كَفَافٍ وَاصِلٍ.

و به تو پناه مى‏ برم- اى پروردگارم- از اندوه قرض و اندیشه‏ ى آن، و از کار وام و بیخوابیش، پس بر محمد و آل او درود فرست، و مرا از آن پناه ده، و از تو زنهار و پناه مى‏ جویم- اى پروردگارم- از ذلت و خوارى وام در زندگى و از وبال و سختى و گرفتارى آن پس از مرگ، پس بر محمد و آل او درود فرست، و مرا به توانگرى بسیار یا روزى به اندازه‏ ى حاجت و نیازمندى بى‏ کم و زیاد که همیشه باشد از آن برهان.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۲۴ - فراز ۹

اللَّهُمَّ وَ مَا تَعَدَّيَا عَلَيَّ فِيهِ مِنْ قَوْلٍ، أَوْ أَسْرَفَا عَلَيَّ فِيهِ مِنْ فِعْلٍ، أَوْ ضَيَّعَاهُ لِي مِنْ حَقٍّ، أَوْ قَصَّرَا بِي عَنْهُ مِنْ وَاجِبٍ فَقَدْ وَهَبْتُهُ لَهُمَا، وَ جُدْتُ بِهِ عَلَيْهِمَا، وَ رَغِبْتُ إِلَيْكَ فِي وَضْعِ تَبِعَتِهِ عَنْهُمَا، فَإِنِّي لَا أَتَّهِمُهُمَا عَلَى نَفْسِي، وَ لَا أَسْتَبْطِئُهُمَا فِي بِرِّي، وَ لَا أَكْرَهُ مَا تَوَلَّيَاهُ مِنْ أَمْرِي يَا رَبِّ.

بار خدایا آنچه پدر و مادر در گفتار با من تعدى نموده ‏اند (سخنان ناروائى گفته ‏اند) یا در کردار درباره‏ ى من بیجا رفتار کرده ‏اند (به شایستگى مرا تربیت و پرورش ننموده‏ اند) یا حق مرا تباه ساخته ‏اند یا از آنچه واجب است (وظیفه ‏ى ایشان بوده که آن را انجام دهند) درباره‏ ى من کوتاهى کرده ‏اند من آن را به آنان بخشیدم و آن را وسیله ‏ى احسان بر ایشان گردانیدم، و از تو خواهانم که وبال و گرفتارى آن را از ایشان بردارى (آنان را به گفتار و کردار بیجا و تضییع حق و انجام ندادن وظیفه درباره‏ ى من به کیفر نرسانى) زیرا من درباره‏ ى خود به ایشان گمان بد نمى‏ برم، آنان را در مهربانى به خویش سهل‏ انگار نمى ‏دانم، و از آنچه درباره‏ ام نموده ‏اند کراهت نداشته دلگیر نیستم، اى پروردگارم.