صحیفه سجادیه - دعای شماره ۳۷ - فراز ۷
بَلْ مَلَكْتَ -يَا إِلَهِي- أَمْرَهُمْ قَبْلَ أَنْ يَمْلِكُوا عِبَادَتَكَ، وَ أَعْدَدْتَ ثَوَابَهُمْ قَبْلَ أَنْ يُفِيضُوا فِي طَاعَتِكَ، وَ ذَلِكَ أَنَّ سُنَّتَكَ الْإِفْضَالُ، وَ عَادَتَكَ الْإِحْسَانُ، وَ سَبِيلَكَ الْعَفْوُ.
چنین نیست بلکه- اى خداى من- تو کار ایشان را مالک و قادر بوده اى پیش از آنکه بر بندگى تو توانا شوند، و پاداششان را آماده نموده اى پیش از آنکه به فرمانبریت درآیند، و این براى آنست که طریقه ى تو انعام، و روش تو احسان و نیکى، و راه تو عفو و گذشت است.
صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۶ - فراز ۱۶
رِزْقُكَ مَبْسُوطٌ لِمَنْ عَصَاكَ، وَ حِلْمُكَ مُعْتَرِضٌ لِمَنْ نَاوَاكَ، عَادَتُكَ الْإِحْسَانُ إِلَى الْمُسِيئِينَ، وَ سُنَّتُكَ الْإِبْقَاءُ عَلَى الْمُعْتَدِينَ حَتَّى لَقَدْ غَرَّتْهُمْ أَنَاتُكَ عَنِ الرُّجُوعِ، وَ صَدَّهُمْ إِمْهَالُكَ عَنِ النُّزُوعِ.
روزى تو براى کسى که معصیت و نافرمانیت کرده گسترده (از جهت اظهار کمال کرم و بخششت او را هم فراگرفته) و حلم و بردباریت (شتاب نکردن در انتقام و به کیفر رساندن) براى آنکه با تو دشمنى نموده (فرمانت نبرده) روآورنده است (زیرا) عادت و روش تو به بدکاران احسان و نیکى است، و طریقه ى (حکمت) تو بر تجاوزکنندگان از حد رحمت و مهربانى است (این سخن با قول خداى تعالى «س 2 ى 190(: ان الله لایحب المعتدین یعنى خدا تجاوزکنندگان از حد «ستمکاران» را دوست ندارد «رحمت او ایشان را فرانخواهد گرفت» منافات ندارد، زیرا رحمت او بر ایشان از جهت اقتضاء ذات او است، و دوست نداشتنش آنها را از جهت اقتضاء از حد تجاوز نمودن آنان است) تا اینکه مهلت دادن تو ایشان را از بازگشت (از باطل به سوى حق) مغرور ساخته و فریب داده، و شتاب نکردن تو (در کیفر) آنها را از بازایستادن (بجا نیاوردن گناه) بازداشته.
صحیفه سجادیه - دعای شماره ۱۵ - فراز ۷
إِنَّكَ الْمُتَفَضِّلُ بِالْإِحْسَانِ، الْمُتَطَوِّلُ بِالِامْتِنَانِ، الْوَهَّابُ الْكَرِيمُ، ذُو الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ.
زیرا توئى که بى استحقاق احسان مىکنى و نعمت بزرگ مى بخشى، و توئى بسیار بخشنده ى ستوده شده، و توئى داراى عظمت و بزرگى.
صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۵ - فراز ۵۰
اللَّهُمَّ وَ مَنْ رَعَى هَذَا الشَّهْرَ حَقَّ رِعَايَتِهِ، وَ حَفِظَ حُرْمَتَهُ حَقَّ حِفْظِهَا، وَ قَامَ بِحُدُودِهِ حَقَّ قِيَامِهَا، وَ اتَّقَى ذُنُوبَهُ حَقَّ تُقَاتِهَا، أَوْ تَقَرَّبَ إِلَيْكَ بِقُرْبَةٍ أَوْجَبَتْ رِضَاكَ لَهُ، وَ عَطَفَتْ رَحْمَتَكَ عَلَيْهِ، فَهَبْ لَنَا مِثْلَهُ مِنْ وُجْدِكَ، وَ أَعْطِنَا أَضْعَافَهُ مِنْ فَضْلِكَ، فَإِنَّ فَضْلَكَ لَا يَغِيضُ، وَ إِنَّ خَزَائِنَكَ لَا تَنْقُصُ بَلْ تَفِيضُ، وَ إِنَّ مَعَادِنَ إِحْسَانِكَ لَا تَفْنَى، وَ إِنَّ عَطَاءَكَ لَلْعَطَاءُ الْمُهَنَّا.
بار خدایا کسى که این ماه را به طورى که سزاوار رعایت است رعایت کرده (آنچه به او واجب بوده بجا آورده) و احترامش را به طورى که شایسته ى حفظ و نگهدارى است حفظ نموده (آنچه از او نهى شده مرتکب نگشته) و به احکامش به طورى که سزاوار کوشش در آنها است کوشش و ایستادگى داشته، و از گناهان خویش به طورى که شایسته ى پرهیزکارى است پرهیز نموده، یا به وسیله ى عملى که تقرب آور است به سوى تو تقرب جسته (مقام و منزلتى خواسته) که رضاء و خشنودى تو را براى او لازم گردانیده، و رحمت و مهربانیت بر او متوجه نموده، پس از توانگرى خود مانند (پاداش) او به ما ببخش، و از فضل و احسانت چندین برابر آن را به ما عطا فرما، زیرا فضل تو نقصان پذیر نیست، و گنجینه هاى تو کم نمىشود بلکه افزون مىگردد، و معادن احسان و نیکیت نابود نمىشود، و عطاء و بخشش تو بخشش گوارائى است (مشقت و رنجى در آن نیست).
