صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۷ - فراز ۱۲۷

وَ انْزَعِ الْغِلَّ مِنْ صَدْرِي لِلْمُؤْمِنِينَ، وَ اعْطِفْ بِقَلْبِي عَلَى الْخَاشِعِينَ، وَ كُنْ لِي كَمَا تَكُونُ لِلصَّالِحِينَ، وَ حَلِّنِي حِلْيَةَ الْمُتَّقِينَ، وَ اجْعَلْ لِي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْغَابِرِينَ، وَ ذِكْراً نَامِياً فِي الْآخِرِينَ، وَ وَافِ بِي عَرْصَةَ الْأَوَّلِينَ.

و کینه داشتن براى اهل ایمان را از سینه‏ ام برکن، و دلم را با فروتنان مهربان گردان، و با من چنان باش که با شایستگان مى‏باشى، و به زیور پرهیزکاران بیارایم (توفیق عطا فرما که صفات آنان را روش خود گردانم) و براى من ذکر نیکوئى در آیندگان، و آوازه ‏ى بلندى در پسینیان قرار ده، و مرا در میان سراى (جاى اجتماع و گرد آمدن) پیشینیان (حضرت امیرالمومنین- علیه ‏السلام- و پیروان او از مهاجرین و انصار) درآور.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۱ - فراز ۱

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَفْرِشْنِي مِهَادَ كَرَامَتِكَ، وَ أَوْرِدْنِي مَشَارِعَ رَحْمَتِكَ، وَ أَحْلِلْنِي بُحْبُوحَةَ جَنَّتِكَ، وَ لَا تَسُمْنِي بِالرَّدِّ عَنْكَ، وَ لَا تَحْرِمْنِي بِالْخَيْبَةِ مِنْكَ.

بار خدایا بر محمد و آل او درود فرست، و بسترهاى گرامى داشتن خود را براى من بگستران، و مرا در آبشخورهاى رحمت و مهربانیت درآور، و در میان بهشتت فرود آور، و به برگرداندن از (درگاه) خود مرنجانم، و به نومیدى از (رحمت) خویش نومیدم مگردان.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۷ - فراز ۱۴

أَنْتَ الَّذِي لَمْ يُعِنْكَ عَلَى خَلْقِكَ شَرِيكٌ، وَ لَمْ يُوَازِرْكَ فِي أَمْرِكَ وَزِيرٌ، وَ لَمْ يَكُنْ لَكَ مُشَاهِدٌ وَ لَا نَظِيرٌ.

توئى آنکه در آفریدنت شریک و انبازى یاریت نکرده (چون یگانگى و توانائى او بر هر چیز ثابت شد پیدا است که او را شریکى نبوده تا در آفرینش او را کمک نماید) و در کارت (آفریدن هر چیز) وزیر و معاونى تو را یارى ننموده، و بیننده و مانندى براى تو نبوده است.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۵ - فراز ۱۰

أَنْتَ الَّذِي فَتَحْتَ لِعِبَادِكَ بَاباً إِلَى عَفْوِكَ، وَ سَمَّيْتَهُ التَّوْبَةَ، وَ جَعَلْتَ عَلَى ذَلِكَ الْبَابِ دَلِيلًا مِنْ وَحْيِكَ لِئَلَّا يَضِلُّوا عَنْهُ، فَقُلْتَ تَبَارَكَ اسْمُكَ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً عَسَى رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَ يُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ.

توئى آنکه براى بندگانت درى به سوى عفوت گشوده ‏اى، و آن را توبه و بازگشت نامیده ‏اى، و بر آن در از وحى و پیغام خود راهنمائى قرار داده ‏اى تا از آن گمراه نشوند، پس تو خود: که نامت جاوید (یا داراى برکت و احسان) است: فرموده ‏اى (قرآن کریم «س 66 ى 8( توبوا الى الله توبه نصوحا عسى ربکم ان یکفر عنکم سیئاتکم و یدخلکم جنات تجرى من تحتها الانهار، یوم لایخزى الله النبى و الذین امنوا معه نورهم یسعى بین ایدیهم و بایمانهم یقولون: ربنا اتمم لنا نورنا، و اغفر لنا، انک على کل شى‏ء قدیر): به سوى خدا توبه کنید توبه‏ ى خالص و پاکیزه (بس براى خدا، از گناهان پشیمان شوید از جهت اینکه برخلاف رضاى خداى تعالى بوده، نه از جهت ترس از آتش که آن توبه نیست، چنانکه خواجه نصیرالدین طوسى «رحمه الله» در تجرید فرموده) امیدوار باشید که پروردگارتان گناهانتان را از شما بپوشاند (بیامرزد) و شما را به بهشتها و باغهائى که جویها از زیر (درختان) آن روان است درآورد.