صحیفه سجادیه - دعای شماره ۲۲ - فراز ۱۲

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ ارْزُقْنِي سَلَامَةَ الصَّدْرِ مِنَ الْحَسَدِ حَتَّى لَا أَحْسُدَ أَحَداً مِنْ خَلْقِكَ عَلَى شَيْ‏ءٍ مِنْ فَضْلِكَ، وَ حَتَّى لَا أَرَى نِعْمَةً مِنْ نِعَمِكَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ فِي دِينٍ أَوْ دُنْيَا أَوْ عَافِيَةٍ أَوْ تَقْوَى أَوْ سَعَةٍ أَوْ رَخَاءٍ إِلَّا رَجَوْتُ لِنَفْسِي أَفْضَلَ ذَلِكَ بِكَ وَ مِنْكَ وَحْدَكَ لَا شَرِيكَ لَكَ.

بار خدایا بر محمد و آل او درود فرست، و سینه ‏ام (دلم) را از حسد تهى گردان (و اینکه بجاى دل سینه را نام برده براى آنست که سینه جایگاه دل است، و نام بردن محل بجاى آنچه در آن قرار گیرد مشهور است) تا به هیچ یک از آفریدگانت بر چیزى از احسانت (که به او عطا فرموده ‏اى) رشک نبرم، و تا آنکه نعمتى از نعمتهایت را در دین یا دنیا یا تندرستى یا پرهیزکارى یا گشایش یا آسایش بر هیچ یک از خلق تو نبینم جز آنکه بهتر از آن را به وسیله‏ ى تو و از جانب تو تنها که شریک ندارى براى خود آرزو نمایم (ناگفته نماند حسد و رشک حرام که در قرآن کریم از آن نکوهش شده آنست که زوال نعمت دیگرى را بخواهى، ولى اگر مانند آن را براى خود بخواهى آن را غبطه و آرزو گویند که ستوده شده است).

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۲ - فراز ۱۴

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ بَارِكْ لَنَا فِي حُلُولِ دَارِ الْبِلَى، وَ طُولِ الْمُقَامَةِ بَيْنَ أَطْبَاقِ الثَّرَى، وَ اجْعَلِ الْقُبُورَ بَعْدَ فِرَاقِ الدُّنْيَا خَيْرَ مَنَازِلِنَا، وَ افْسَحْ لَنَا بِرَحْمَتِكَ فِي ضِيقِ مَلَاحِدِنَا، وَ لَا تَفْضَحْنَا فِي حَاضِرِي الْقِيَامَةِ بِمُوبِقَاتِ آثَامِنَا.

بار خدایا بر محمد و آل او درود فرست، و فرود آمدن به خانه‏ ى کهنه (از هم ریخته: قبر) و بسیار ماندن در میان طبقه‏ هاى خاک را براى ما مبارک و نیکو ساز، و قبرها را پس از مفارقت و جدائى از دنیا براى ما (تا رسیدن به بهشت) بهترین منزلها قرار ده (رسول خدا- صلى الله علیه و آله- فرموده: قبر نخست منزل از منزلهاى آخرت است اگر کسى از آن نجات و رهائى یافت پس از آن آسانتر از آنست، و اگر نجات نیافت پس از آن سختتر از آنست) و تنگى لحدهامان (شکافتگیهاى قبر) را به وسیله‏ ى رحمت و مهربانیت گشاده گردان، و ما را در میان گروه بسیارى که در قیامت حاضر مى‏شوند به گناههاى تباه سازنده‏ى‏ مان رسوا مکن.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۷ - فراز ۱۳۰

وَ اجْعَلْ قَلْبِي وَاثِقاً بِمَا عِنْدَكَ، وَ هَمِّي مُسْتَفْرَغاً لِمَا هُوَ لَكَ، وَ اسْتَعْمِلْنِي بِمَا تَسْتَعْمِلُ بِهِ خَالِصَتَكَ، وَ أَشْرِبْ قَلْبِي عِنْدَ ذُهُولِ الْعُقُولِ طَاعَتَكَ، وَ اجْمَعْ لِيَ الْغِنَى وَ الْعَفَافَ وَ الدَّعَةَ وَ الْمُعَافَاةَ وَ الصِّحَّةَ وَ السَّعَةَ وَ الطُّمَأْنِينَةَ وَ الْعَافِيَةَ.

و دلم را به آنچه (پاداشى که) نزد تو است مطمئن و آرام، و قصد و آهنگم را یکسره براى آنچه (بندگى که) براى تو است بگردان، و مرا به چیزى (عمل خیرى) وادار که خواص و نزدیکانت را وا مى ‏دارى، و هنگام غفلت و بى‏ خبرى عقلها طاعتت را در دلم مخلوط و آمیخته ساز (در وقت غفلت و فراموشى مردم از حق چنان کن که دل من غافل نباشد) و بى ‏نیازى (از خلق) و پاکدامنى (از نارواها) و آسایش (در زندگى) و بى‏ گزندى و تندرستى و فراخى (در روزى) و آرامش و آسودگى و نداشتن گرفتارى و بدى را برایم فراهم کن.