شاهرودی معتقد است که تفسیر نوین محمدتقی شریعتی را باید در ارتباط با مکتب تفسیری خراسان دانست. مفسر از شاگردان مرحوم ادیب بوده و به خوبی به مباحث ادبی پرداخته است. محمدرضا شاهرودی،‌ عضو هیئت علمی دانشگاه تهران، در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن (ایکنا)،‌ در پاسخ به این پرسش که تفسیر نوین قرآن چه نسبتی با مکتب قرآن‌پژوهی خراسان دارد؟ گفت: مکتب معارف خراسان را می‌توان به نام مکتب تفکیک نیز خواند. در این مکتب عالمان قرآن پژوه نسبتا زیادی وجود دارند. میرزا جوادآقای تهرانی، جناب میرزا‌مهدی اصفهانی، حکیمی و برخی مانند محمد‌تقی شریعتی از زمره قرآن‌پژوهان این مکتب هستند.
شاهرودی افزود:‌ جناب آقای محمد‌تقی شریعتی در طبقه روشنفکران و احیاگران معارف اهل‌بیت و مبارزان دوره شاه قرار می‌گیرد و از سرآمدان این طایفه است و از تفسیر نوین ایشان به عنوان تفسیری خوب می‌توان یاد کرد. تفسیر ایشان و آقای طالقانی، هم بعد علمی قویی دارد و هم از بعد اجتماعی و تربیتی خوبی برخورداراست. به ویژه در بعد تدبر این تفاسیر مناسب هستند.
وی ادامه داد: این تفاسیر عصر خود را به خوبی نیازسنجی کرده‌اند. بنده به یاد دارم که در آن زمان این تفسیر دست به دست در دست جوانانی که می‌خواستند قرآن را از نزدیک و با تفسیر بخوانند می‌گشت. مرحوم محمدتقی‌ شریعتی حق بزرگی بر گردن ایشان دارند. همچنین مردم ایران و روشنفکران و پدیدآورندگان انقلاب باید قدردان ایشان باشند. اینجا ما باید یادی بکنیم از مرحوم دکتر علی شریعتی که دست پرورده آن بیت و دامن و مکتب فکری بودند.
شاهرودی در پاسخ به این پرسش که روش تفسیری در تفسیر نوین چیست؟ گفت: مرحوم شریعتی شخص ادیبی بودند و از پرورش‌یافتگان حوزه خراسان به حساب می‌آیند که هم قدیما و هم جدیدا در ادبیات عرب و فارسی تحصیلات ویژه‌ای داشتند و مرحوم ادیب تاثیر زیادی ازحوزه خرسان گرفته بود و این تاثیر را در افراد دیگری مانند استاد حکیمی می‌توان دید. از این رو ایشان در تفسیرشان به خوبی به مباحث ادبی پرداخته‌اند.
عضو هئیت علمی دانشگاه تهران افزود:‌ شاید در حوزه‌های دیگر مانند قم و تهران، مانند مشهد به ادبیات پرداخته نشود، از این رو مرحوم محمدتقی شریعتی شخص برجسته‌ای در ادب عرب هستند و تفسیر ایشان دارای مبادی خوب قرآن‌شناسانه است و این تفسیر بدون توجه به مقدمات اصول تفسیر نوشته نشده است. این تفسیر برای کسانی که می‌خواهند با قرآن آشنا بشوند تفسیر مناسبی است هرچند بنای مفسر این نبود که قیل و قال و مباحث ادبی داشته باشد.