صحیفه سجادیه - دعای شماره ۱ - فراز ۲

الَّذِي قَصُرَتْ عَنْ رُؤْيَتِهِ أَبْصَارُ النَّاظِرِينَ، وَ عَجَزَتْ عَنْ نَعْتِهِ أَوْهَامُ الْوَاصِفِينَ.

خدائى که دیده‏ هاى بینندگان از دیدنش (در دنیا و آخرت) ناتوانند (محال است او را ببینند، چون آنچه به چشم سر دیده مى‏شود بایستى در مکان و جائى باشد، و محتاج به مکان جسم است و خداى تعالى جسم نیست) و اندیشه‏ هاى وصف‏ کنندگان از عهده ‏ى وصفش برنیایند (هر چه کوشند نمى ‏توانند به طوریکه شایسته است او را وصف نمایند، چنانکه حضرت سید المرسلین «صلى الله علیه و آله» فرمود: لا احصى ثناء علیک، انت کما اثنیت على نفسک یعنى مرا توانائى مدح و ثناى تو نیست، تو خود باید ثناگوى ذات اقدس خویش باشى، و حضرت سید الوصیین امیرالمومنین «علیه ‏السلام» فرمود: هو فوق ما یصفه الواصفون یعنى او برتر و بالاتر است از آنچه وصف‏ کنندگان او را بستایند).

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۷ - فراز ۱۸

أَنْتَ الَّذِي قَصُرَتِ الْأَوْهَامُ عَنْ ذَاتِيَّتِكَ، وَ عَجَزَتِ الْأَفْهَامُ عَنْ كَيْفِيَّتِكَ، وَ لَمْ تُدْرِكِ الْأَبْصَارُ مَوْضِعَ أَيْنِيَّتِكَ.

و توئى آنکه وهم ها و اندیشه ‏ها از ادراک کنه و حقیقت ذات تو مانده ‏اند (زیرا اگر وهم حقیقت ذات او را دریابد باید در جهت و مکانى باشد، و خداوند تعالى منزه از آنست که در جهت و مکانى باشد) و فهم ها و دانشها (یا عقلها) از کیفیت و چگونگى تو (از ادراک صفات مخصوصه‏ ات که جز تو حقیقت آنها را نمى‏داند) ناتوانند، و دیده ‏ها جاى کجائى تو را درنیافتند (جائى ندارى که دیده ‏ها تو را دریابند، زیرا بودن در جائى تابع جسمیت است، و خداوند سبحان از جسمیت منزه است، پس اینیت و کجا بودن بر او محال است).

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۲۰ - فراز ۱۳

اللَّهُمَّ اجْعَلْ مَا يُلْقِي الشَّيْطَانُ فِي رُوعِي مِنَ الَّتمَنِّي وَ التَّظَنِّي وَ الْحَسَدِ ذِكْراً لِعَظَمَتِكَ، وَ تَفَكُّراً فِي قُدْرَتِكَ، وَ تَدْبِيراً عَلَى عَدُوِّكَ، وَ مَا أَجْرَى عَلَى لِسَانِي مِنْ لَفْظَةِ فُحْشٍ أَوْ هُجْرٍ أَوْ شَتْمِ عِرْضٍ أَوْ شَهَادَةِ بَاطِلٍ أَوِ اغْتِيَابِ مُؤْمِنٍ غَائِبٍ أَوْ سَبِّ حَاضِرٍ وَ مَا أَشْبَهَ ذَلِكَ نُطْقاً بِالْحَمْدِ لَكَ، وَ إِغْرَاقاً فِي الثَّنَاءِ عَلَيْكَ، وَ ذَهَاباً فِي تَمْجِيدِكَ، وَ شُكْراً لِنِعْمَتِكَ، وَ اعْتِرَافاً بِإِحْسَانِكَ، وَ إِحْصَاءً لِمِنَنِكَ.

بار خدایا آنچه شیطان از دروغ و گمان و رشک در دل من مى‏ افکند به یاد بزرگیت و اندیشه در توانائیت و عاقبت‏ اندیشى بر دشمنت (که از بندگیت دورى گزیده آن را دشمن دارد) مبدل گردان، و آنچه از سخن زشت یا بیهوده یا دشنام به عرض و آبرو (ى کسى) یا گواهى نادرست یا غیبت کردن مومن غائب یا ناسزا گفتن به حاضر و مانند آنها که بر زبان من مى‏ آید به گفتن سپاس تو و بسیارى ستایش تو و کوشش در بزرگ دانستن تو و شکر نعمت تو و اقرار به نیکى تو و شمردن نعمت هایت مبدل ساز.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۳۲ - فراز ۷

ضَلَّتْ فِيكَ الصِّفَاتُ، وَ تَفَسَّخَتْ دُونَكَ النُّعُوتُ، وَ حَارَتْ فِي كِبْرِيَائِكَ لَطَائِفُ الْأَوْهَامِ.

اوصاف درباره‏ ى تو گمراه شده، و صفتها نزد تو از هم گسیخته، و اندیشه ‏هاى باریک در بزرگواریت سرگردان گشته ‏اند (صفات به آنچه لائق و سزاوار مراتب کمال او است راه نیافته، زیرا راه یافتن به آن وابسته ‏ى به تعقل و درک آنها است و آن ممکن نیست).

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۳۱ - فراز ۲۲

اللَّهُمَّ وَ إِنِّي أَتُوبُ إِلَيْكَ مِنْ كُلِّ مَا خَالَفَ إِرَادَتَكَ، أَوْ زَالَ عَنْ مَحَبَّتِكَ مِنْ خَطَرَاتِ قَلْبِي، وَ لَحَظَاتِ عَيْنِي، وَ حِكَايَاتِ لِسَانِي، تَوْبَةً تَسْلَمُ بِهَا كُلُّ جَارِحَةٍ عَلَى حِيَالِهَا مِنْ تَبِعَاتِكَ، وَ تَأْمَنُ مِمَا يَخَافُ الْمُعْتَدُونَ مِنْ أَلِيمِ سَطَوَاتِكَ.

بار خدایا از اندیشه ‏هاى دل و نگاه هاى زیرچشمى (مانند نگاه به حرام و اشاره به کسى تا به او بخندند یا ستم روا دارند) و گفتگوهاى (بیجاى) زبانم که مخالف خواسته (رضا و خشنودى) تو یا بیرون از دوستى (پاداش دادن) تو باشد به سوى تو، توبه مى‏کنم، توبه‏ اى که با آن هر اندامى جداگانه از کیفرهاى تو سالم ماند، و از قهرها و سخت گیری هاى دردناکت که بیدادگران مى ‏ترسند آسوده باشد.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۵ - فراز ۵۲

اللَّهُمَّ إِنَّا نَتُوبُ إِلَيْكَ فِي يَوْمِ فِطْرِنَا -الَّذِي جَعَلْتَهُ لِلْمُؤْمِنِينَ عِيداً وَ سُرُوراً، وَ لِأَهْلِ مِلَّتِكَ مَجْمَعاً وَ مُحْتَشَداً- مِنْ كُلِّ ذَنْبٍ أَذْنَبْنَاهُ، أَوْ سُوءٍ أَسْلَفْنَاهُ، أَوْ خَاطِرِ شَرٍّ أَضْمَرْنَاهُ، تَوْبَةَ مَنْ لَا يَنْطَوِي عَلَى رُجُوعٍ إِلَى ذَنْبٍ، وَ لَا يَعُودُ بَعْدَهَا فِي خَطِيئَةٍ، تَوْبَةً نَصُوحاً خَلَصَتْ مِنَ الشَّكِّ وَ الِارْتِيَابِ، فَتَقَبَّلْهَا مِنَّا، وَ ارْضَ عَنَّا، وَ ثَبِّتْنَا عَلَيْهَا.

بار خدایا ما در روز فطر و روزه گشودنمان که آن را براى اهل ایمان (روز) عید و شادى و براى اهل دین خود (اسلام) روز اجتماع و گرد آمدن و روز تعاون و کمک کردن به یکدیگر قرار دادى، از هر گناهى که آن را بجا آورده‏ ایم، یا کار بدى که پیش از این کرده ‏ایم، یا اندیشه ‏ى بدى که در دل داشته ‏ایم، به سوى تو، توبه و بازگشت مى‏ نمائیم، توبه‏ ى کسى که رجوع به گناهى را در دل نمى‏ گذراند، و پس از توبه در گناهى بازنمى ‏گردد، توبه‏ ى خالصى که از شک و دودلى پاکیزه باشد، پس آن را از ما قبول فرما، و از ما راضى و خشنود شو، و ما را بر آن ثابت و پابرجا گردان (سید جزائرى- رحمه الله- در شرح خود بر صحیفه مى‏نویسد جمله ‏ى اللهم انا نتوب الیک فى یوم فطرنا قول به مستحب بودن خواندن این دعاء را در روز عید فطر تایید مى‏نماید).